sobota, 7 listopada 2020

Lewak

Lewak, albo jak kto woli – main-gauche (fr. lewa dłoń) to dłuższy i cięższy kuzyn sztyletu, dzierżony przez szermierza, jak sama nazwa wskazuje, w lewej ręce (no chyba że nasz szermierz jest leworęczny i w lewej dłoni ma główny oręż, wtedy lewak trzyma w prawej), używany zarówno do parowania i blokowania ciosów, jak i do wykonywania okazyjnych ataków. Wprawny fechmistrz z jego użyciem jest w stanie rozbroić przeciwnika wyrywając z jego rąk broń, a czasem nawet złamać jej ostrze, dzięki masywnemu jelcowi, którego wąsy są zwykle wygięte w kierunku głowni.

 

Biegłość: Lewakiem można posługiwać się jak zwykłym sztyletem, jednak, aby korzystać z jego specjalnych właściwości należy wykupić biegłość w tej broni atutem Mistrz Oręża (Weapon Master).

Obrażenia: 1k4 (kłute)

Właściwości: finezyjny (finnese), lekki (light)

Specjalne:

Rozbrojenie*. Postać atakująca lewakiem zamiast obrażeń może zadeklarować rozbrojenie przeciwnika. W takiej sytuacji wykonuje test sporny Siły (Atletyka) lub Zręczności (Akrobatyka). Przeciwnik walczący lekką bronią wykonuje test z utrudnieniem, a przeciwnik dzierżący ciężką broń – z ułatwieniem. W przypadku sukcesu broń znajdzie się pod nogami rozbrajającego, który może nią przydepnąć lub odkopnąć 10 stóp (3 m; 2 pola) w dowolnym kierunku (darmowa akcja).

Złamanie ostrza*. W przypadku trafienia krytycznego postać może zadeklarować złamanie ostrza przeciwnika zamiast zadania mu obrażeń. W takiej sytuacji postać musi wykonać energiczne szarpnięcie i test sporny Siły (Atletyka) lub Zręczności (Akrobatyka). W przypadku sukcesu broń przeciwnika zostanie zniszczona. Przeciwnik walczący lekką bronią wykonuje test z utrudnieniem, a przeciwnik dzierżący ciężką broń – z ułatwieniem. W przypadku porażki klinga przeciwnika wyślizgnie się z uchwytu i walka będzie kontynuowana.

Niemagiczną bronią można złamać inne niemagiczną ostrze, ale nie można wyrządzić szkody magicznej broni. Magiczna broń może zniszczyć inny magiczny oręż o takim samym lub mniejszym stopniu rzadkości, np. rzadka magiczna broń może zniszczyć inną rzadką magiczną broń albo powszechną lub niespotykaną magiczną broń, ale nie wyrządzi szkody bardzo rzadkiej lub legendarnej magicznej broni.

Parowanie. Postać z atutem Oburęczny (Dual Wielder), walcząc dwiema broniami, gdy korzysta z lewaka, uzyskuje premię +2 do Klasy Pancerza, zamiast +1.

 

* Przedmiotowe zasady dotyczą walki z przeciwnikiem uzbrojonym w jedną z następujących broni: glewia, miecz (krótki, długi, wielki), rapier, sejmitar, sierp lub sztylet.

Jeśli czujesz, że manewry Rozbrojenie i Złamanie Ostrza są zbyt potężne, usankcjonuj dostęp do nich posiadaniem przez postać atutu Oburęczny (Dual Wielder).

 

Jeśli spodobała się Wam ta broń, koniecznie zerknijcie magicznego lewaka należącego do ekscentrycznego maga.

 

Fot. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie

czwartek, 5 listopada 2020

6. Przesyłka do Doliny Lodowego Wichru: Wyprawa do Dziesięciu Miast

Trzecia dostawa

Głównym celem drużyny w tej przygodzie jest dostarczenie przesyłki do adresata w Bryn Shander, jednym z Dziesięciu Miast w Dolinie Lodowego Wichru. Postacie jako Luskańscy Doręczyciele zobowiązali się do doręczenia przesyłek w najbardziej niebezpieczne regiony Północnego Faerunu. Na szczęście tym razem dostawa sama w sobie nie jest niebezpieczna, w przeciwieństwie do poprzednich, gdy musieli stawić czoła chaotycznym żywiołom, czy urażonej skrytobójczyni. To oczywiście nie oznacza, to że zabraknie problemów i przeciwności losu – postacie zaczynają podróż w Hundelstone, a droga do Doliny Lodowego Wichru jest niezbyt przyjazna.

W pierwszym spotkaniu tej serii postacie otrzymały przesyłkę od kobiety diabelstwa o imieniu Karmazynowa Maccath, która należy do prestiżowej grupy magów znanej jako Tajemne Bractwo. Maccath fascynuje się smokami. Przekazała drużynie magicznie zamkniętą skrzyneczkę, która jak powiedziała, zawiera smoczy artefakt i poprosiła postacie o jej dostarczenie do jej starego druha – Raggamela Renegata, który obecnie ukrywa się w obrębie Dziesięciu Miast.

Raggamel przebywa w Bryn Shander. To największa z osad należących do Dziesięciu Miast i jednocześnie jest jedno z bardziej wysuniętych na południe miast, co oznacza, że będzie pierwszym, do którego zawita drużyna, jeżeli będzie podróżować główną trasą. Bryn Shander zostało opisane bardziej szczegółowo w przygodzie Storm King's Thunder, a wszystkie z Dziesięciu Miast zostały przybliżone w kampanii Icewind Dale: Rime of the Frostmaiden.

 


Wyprawa do Dziesięciu Miast

Podróż z Hundelstone do Dziesięciu Miast jest 50 milową (ok. 80 km) wyprawą na północ, przez coraz bardziej niebezpieczny arktyczny teren. Nawet podążanie wzdłuż Dekaszlaku (Ten Trail) oznacza, że drużynę czeka podróż przez trudny teren, co spowolni tempo wędrówki. Postacie mogą pokonać tylko 12 mil (ok. 20 km) dziennie, co oznacza, że w najlepszym razie podróż zajmie 4 dni.

Poniżej przedstawiono opis 4-dniowej wędrówki z Hundelstone do Bryn Shander. Jeśli chcesz poszerzyć ramy przygody, możesz wylosować z tabeli niskopoziomowych arktycznych spotkań z podręcznika Xanathar’s Guide to Everything. Każdego dnia podróży rozegraj jedno spotkanie. W związku z tym postacie będą w pełni wypoczęte, z pełnymi punktami wytrzymałości, kośćmi wytrzymałości i komórkami czarów na początku każdego spotkania, ustal czy każde ze spotkań ma być sceną wolną od niebezpieczeństw, czy aktem, który przetestuje granicę możliwości wypoczętych postaci 2. poziomu.

Możesz rozpocząć tę przygodę odgrywając opuszczenie przez drużynę Hundelstone i pożegnanie z rodziną Shorthelmów, która udzieliła im gościny pod koniec poprzedniego spotkania tej serii. Przeczytaj lub sparafrazuj następujący opis, aby odegrać scenę opuszczenia Hundelstone:

Hundelstone znika w oddali za Wami, gdy kierujecie się na północ podążając Dekaszlakiem. Mieszkańcy Hundelstone powiedzieli Wam, że czeka was czterodniowa wędrówka, jeżeli nie stracicie zbyt wiele czasu z powodu złej pogody. Przed Wami rozciąga się droga, niebo jest szare z powodu zachmurzenia, a ziemia biała od śniegu.

Daj postaciom okazję do porozmawiania ze sobą podczas wędrówki szlakiem. Niemniej licz się z tym, że mogą nie być tym zainteresowane. Zadaniem MG jest trzymanie tempa rozgrywki. Opisanie wędrówki w interesujący i wciągający sposób jest trudne do zrobienia nawet w sprzyjających okolicznościach, a gdy postacie podążają prostą drogą – jest to jeszcze trudniejsze. Nie obawiaj się przyspieszyć podróży z punktu do punktu. Jeśli masz naprawdę coś godnego uwagi do opisu, zrób to i pozwól wejść z tym graczom w interakcje, jeżeli tylko mają na to ochotę! Jednak jeśli w pobliżu nie ma niczego szczególnego, lepiej po prostu opisać dzień podróży jako pojedynczą scenę niż rozdrabniać się na litanię nijakich opisów zaśnieżonej drogi.


Dzień 1: Spotkanie eksploracyjne: Podążaj za śladami

W tym spotkaniu postacie znajdą na swej drodze zniszczony wóz, list wskazujący, że mógł zawierać skarb i trop do zbadania. Drużyna będzie musiała pomyślnie przejść kilka testów umiejętności, aby nie zgubić się w dziczy i odnaleźć skarb. Niemniej gracze mogą zignorować to spotkanie i kontynuować podróż. Przeczytaj lub sparafrazuj opis następującej sceny:

Tuż po południu na poboczu drogi zauważyliście zniszczony wóz. Dwa tropy wiodą od wozu do zaśnieżonego jodłowego  zagajnika.

Zbadanie wozu. To prosty drewniany wóz wystarczająco duży, aby pomieścić 4 osoby lub mniej, jeśli zostanie załadowany zapasami. Postać, która odniesie sukces w teście Inteligencji (Śledztwo) o ST 12 znajdzie postrzępiony list o następującej treści: Do dostarczenia: 100 sz dla lichwiarzy w Bryn Shander. Na wozie nie ma niczego wartościowego poza tygodniowymi racjami żywnościowymi.

Podążanie za śladami. Dwa tropy idą od wozu i są równoległe do siebie. Jeden to odciski buta humanoidalnej istoty, a drugi to końskie kopyta. Postać, która odniesie sukces w teście Mądrości (Sztuka Przetrwania) o ST 12 dostrzeże, że w pewnym momencie humanoidalne ślady znikają, być może w związku z tym, że istota wskoczyła na konia, a końskie ślady prowadzą dalej w kierunku jodłowego zagajnika.

Koniec tropu. Drużyna podąża za śladami przez około pół mili (ok. 800 m) do zagajnika i na koniec ujrzy dość koszmarną scenę: zamrożone i na wpół obgryzione zwłoki półelfa na koniu. Na śniegu można dostrzec ślady wilków. Mężczyzna ściska żelazną skrzynkę, ale nie ma przy nim klucza. Postacie, które będą przeszukiwać zagajnik przez godzinę, mogą wykonać test Mądrości (Percepcja) o ST 15. W przypadku sukcesu odnajdą klucz. Alternatywnie postać może otworzyć zamek wykonując udany test Zręczności o ST 15 za pomocą narzędzi złodziejskich. Wewnątrz skrzyneczki, zgodnie z oczekiwaniami, znajduje się równowartość 100 sz w walucie wybitej w Waterdeep.

Nie oddam!* Skorzystaj z tej opcjonalnej sceny jeśli chcesz nastraszyć graczy. Gdy postać wyciągnie szkatułkę z zamarzniętych dłoni półelfa, nagle z niebieskim błyskiem otworzą się jego martwe oczy i z zaskoczenia zaatakuje osobnika, który połakomił się na pieniądze, któe miał dostarczyć lichwiarzom z Bryn Shander. Wykorzystaj statystyki zombie (SW 1/4) i dodaj nieumarłemu przeciwnikowi niepodatność na zimno oraz zmniejsz o połowę ilość maksymalnych punktów wytrzymałości (PW). Zombie jest przymarznięty do konia, więc nie będzie w stanie ścigać drużyny.

Grasująca wataha.* Skorzystaj z tej opcjonalnej sceny, jeśli chcesz, aby postacie mogły wykazać się w walce. Wataha 5 białych wilków (wolf, SW 1/4) wykorzysta zamieszkanie wywołane przez nagły atak nieumarłego półelfa i zaatakują natychmiast po tym, jak drużyna upora się z nim. Postacie o pasywnej Mądrości (Percepcji) mniejszej niż 14 zostaną zaskoczone i nie mogą działać w pierwszej rundzie walki. Wilki walczą dopóki przynajmniej trzy z nich nie zostaną zabite. Wówczas pozostałe wycofają się.

 

Dzień 2: Brak spotkania

Drużyna podróżuje wzdłuż Dekaszlaku bez żadnych zakłóceń. Jednak nic nie stoi na przeszkodzie, aby roegrać spotkanie z tabeli niskopoziomych arktycznych spotkań losowych z podręcznika Xanathar’s Guide to Everything.

 

Dzień 3: Spotkanie bojowe: Potworny Mistrz Bestii

W tym spotkaniu drużyna wpada w zasadzkę ogra (ogre, SW 2) łowcy i jego zwierzęcego towarzysza – tygrysa szablozębnego (saber-toothed tiger, SW 2). Drużyna nie może zignorować tego spotkania. Przeczytaj lub sparafrazuj opis następującej sceny:

Podróżujcie przez cały dzień bez zakłóceń. Zapada noc i zbliża się pora, aby rozbić obóz. Nagle Wasz spokojny dzień zostaje zakłócony przez gwizd wiatru i ryk bestii! Oszczep przecina powietrze, a wielki tygrys szablozębny skacze w Waszym kierunku. Musicie się bronić! ( ͡° ͜ʖ ͡°)

Przebiegły i brutalny ogr ma na imię Greldoon, a jego zwierzęcy towarzysz to Delark. Obaj są ukryci w śniegu. Każda postać, której wartość pasywnej Mądrości (Percepcja) jest niższa niż 14, jest zaskoczona i nie może działać w pierwszej rundzie walki.

Teren i taktyka. Ogr Greldoon stoi na szczycie mającego 20 stóp (6 m) wysokości klifu ok. 20 stóp (6 m, 4 pola) na zachód od drogi. Atakuje ze szczytu klifu używając oszczepów, podczas gdy jego zwierzęcy towarzysz sieje spustoszenie poniżej.

Gniew i odwrót.  Greldoon ryczy z furią jeżeli jego zwierzęcy towarzysz zostanie zabity i natychmiast zeskakuje z klifu, aby zaatakować stworzenie, które uśmierciło Delarka. Walczy dopóki nie zginie lub nie pomści tygrysa. Następnie próbuje zabrać truchło swojego towarzysza i uciec. Jeśli Greldoon zostanie zabity pierwszy, jego szablozębny kompan nie okaże takiej lojalności i ucieka wykonując akcję Odstąpienia (Disengage) i zniknie na wzgórzach.

Skarb. Greldoon nosi naszyjnik wykonany ze zdobionego złotymi rycinami zegara słonecznego z brązu, który jest warty ok. 50 sz.

Dzień 4: Spotkanie społeczne: Dostawa

Postacie docierają w końcu do Bryn Shander. W porównaniu z Luskan to miasto nie prezentuje się zbyt okazale, niemniej należy mieć na uwadze, że to największa osada w całej Dolinie Lodowego Wichru. Adres przesyłki dla Maccath prowadzi drużynę do zajazdu Komfort Kelvina. Można tu skosztować miodu z Good Mead, a także słynnego w całym mieście specjalnego trunku: Ognistej Brandy Płomiennobrodego (Flamebeard's Firebrandy).

Zła magia zakryje i zaciemni niebo nad Doliną Lodowego Wichru podczas wydarzeń zaprezentowanych w przygodzie Icewind Dale: Rime of the Frostmaiden. Niemniej te zdarzenia jeszcze nie nadeszły, więc życie w Bryn Shander biegnie tak jak zazwyczaj: jest zimno, ciężko, ale nie brakuje małych przyjemności. Przeczytaj lub sparafrazuj następujący opis, aby odegrać scenę:

Mury Bryn Shander, najbardziej wysuniętego na południe i największego spośród Dziesięciu Miast wznoszą się przed Wami. Ten ufortyfikowany węzeł handlowy jest bramą do Doliny Lodowego Wichru i stoi na szczycie samotnego, smaganego wichrem wzgórza. Strażnicy na murach patrzą na Was, ale ledwie jesteście w stanie dostrzec wyraz ich twarzy skrytych za maskami i futrzanymi czapami. Otwierają wrota i machają do Was.

Macie tylko jedną przesyłkę do dostarczenia w stolicy Dziecięciu Miast: żelazną szkatułkę zawierającą smoczy artefakt od czarodziejki diabelstwa – Karmazynowej Maccath. Ta paczka została zaadresowana na Raggamela Renegata, a notatka od Maccath wskazuje, aby zapytać o niego Ogdena, karczmarza w Komforcie Kelvina.

Jeżeli postacie udadzą się do Komfortu Kelvina – w końcu będą potrzebować miejsca do odpoczynku, a jest tam wielu podróżników i kupców prowadzących karawany. Panuje tu żywa atmosfera, w porównaniu do chłodnego przyjęcia u bram. Samotny bard gra w kącie radosną pieśń, a grupka gości tego przybytku tańczy w rytm jego melodii. Karczmarz, krasnolud o imieniu Ogden Płonącobrody (Flamebeard) ma dobre usposobienie, ale gwałtowny temperament. 

Rozmowa z Ogdenem. Krasnolud jest przyjacielem Raggamela i chce upewnić się, że ten pozostanie w ukryciu dla ludzi, którzy chcą wyrządzić mu krzywdę. Dlatego traktuje podejrzliwie, każdego kto wypytuje o niego. Postacie muszą wykonać udany test Charyzmy (Oszustwo lub Perswazja) o ST 13, aby przekonać go, by wskazał im pokój Raggamela. Niemniej każda próba zastraszenia go zakończy sie źle – rozwścieczony krasnolud wyrzuci drużynę ze swojej gospody.

Jeżeli postacie zostaną wyrzucone, będą musiały znaleźć inny sposób, aby spotkać się z Raggamelem. Być może najprostszym rozwiązaniem okaże się przebranie się, przekradnięcie i poczekanie aż Raggamel zejdzie na kolację.

Raggamel Renegat. To neutralny dobry, ciemnoskóry barczysty, człowiek skrywający pewien sekret – jest polarnym niedźwiedziołakiem (were-polar bear, SW 5), który przemierza zamarznięte pustkowia Doliny Lodowego Wichru, aby chronić słabszych podróżników i zaciekle zwalczać okrutnych bandytów. Praca w roli samozwańczego strażnika często sprawia, że wpada w kłopoty ze stróżami prawa z Dziesięciu Miast. Z tego względu lubi czasem nieco "odreagować" w Komforcie Kelvina.

Raggamel poznał Maccath kilka lat temu, gdy wędrowała do lodowego smoczego leża noszącego nazwę Oyaviggaton. Gdy wróciła, na znak przyjaźni wręczyła mu maleńki smoczy kieł z białego złota, który znalazła w lodowym smoczym legowisku. Teraz Raggamel nosi go jako naszyjnik. Maccath wysłała paczkę do niego, ponieważ Tajemne Bractwo prowadziło dalsze badania w Oyaviggaton i odkryto tam całą smoczą czaszkę zrobioną ze szczerego złota! Jest na nią nałożony jakiś rodzaj zaklęcia i Maccath sądzi, że przywrócenie brakującego zęba do złotej czaszki pozwoli aktywować uśpiony czar.

Dostawa do Raggamela. Raggamel jest ostrożny, ale pozytywnie nastawiony i ciekawski wobec gości – podwójnie zainteresowany każdym, kto jest związany z jego swawolną przyjaciółką Maccath. Jest zaintrygowany jej specjalną szkatułką i zaskoczony śmieje się głośno, gdy kasetka otwiera się samoczynnie gdy bierze ją do ręki. Orientuje sie, że jego dotyk sprawił, że skrzyneczka się otworzyła sama. Ściszonym głosem mówi, że musiała zostać zaczarowana tak, aby otworzyć się na jego dotyk i uważa, że Maccath musiała podstępnie zdobyć jego odciski palców podczas ich ostatniego spotkania. Kiedy to mówi wyraz jego twarzy wypełnia mieszanina zdziwienia, przyjaznej radości i łagodnej troski.

Wewnątrz skrzyneczki znajduje się wykonana z białego złota smocza czaszka wielkości łba kota. Raggamel główkuje nad nią przez chwilę. Postać z pasywną Mądrością (Percepcja) o wartości 14 lub więcej zauważa, że złoty ząb z wisiora na jego szyi, wyraźnie widoczny na jego owłosionej klatce piersiowej ze względu na głęboki dekolt jego koszuli, mógłby pasować do czaszki. W przeciwnym wypadku myśli Raggamel nad czaszką nieco dłużej. Delikatnie ściąga malutki ząb z naszyjnika swoimi dużymi paluchami i wkłada go w otwór w rozwartej smoczej paszczy. Czaszka zaczyna buczeć i wibrować w jego dłoniach, a następnie wzbija się w powietrze i zaczyna lewitować. Dwa maleńkie punkciki białego płomienia świecą w oczodołach, a potem otwierają się szczęki i słychać chrapliwy głos:

Hej, co to za pomysł, żeby tak się obchodzić z moimi siekaczami. Wiedz, że jestem potężnym i przerażającym... zaraz... o matko... jestem teraz tylko latającą czaszką?

Ta czaszka to Kaledarnethira (lub po prostu "Kal", żeby było krócej i szybkiej), pradawna biała smoczyca, której dusza została w pewien sposób uwięziona w tej złotej rzeźbie, po tym jak została zabita przez poszukiwaczy przygód jakieś... 2.000 lat temu. Czaszka w jakiś sposób znalazła się pośród skarbów w Oyaviggaton. Teraz przebudzona i pozbawiona atrybutów swojej smoczej (fizycznej i magicznej) potęgi, Kal dysponuje zdolnościami i usposobieniem zrzędliwej domowej kotki. Jej czaszka może lewitować do 30 stóp (9 m; 6 pól) nad ziemią i latać z prędkością do 40 stóp (12 m; 8 pól), ale nie może brać udziału w walce. Niemniej dysponuje niesamowitą wiedzą o pradawnej Dolinie Lodowego Wichru (ale znaczna część jej wiedzy zdezaktualizowała się przez upływ czasu).

Raggamel śmieje się z powodu pojawienia tego zadziornego i leniwego smoczego ducha. Sugeruje, aby postacie zabrały ją w podróż po Dolinie Lodowego Wichru. Jest w złym nastroju, ale kto go nie ma na dalekiej Północy? – żartuje. Ostrzega drużynę, aby chroniła ją do czasu powrotu do Luskanu. Maccath chce, aby wróciła do niej bezpiecznie, a może okazać się naprawdę upiorna, gdy ktoś stanie pomiędzy nią, a jej smokami.

 

Zakończenie

Raggamel płaci każdej z postaci 5 sz za dostawę i dziękuje za poprawienie humoru oraz prosi, aby zachowali dla siebie fakt spotkania z nim i pozdrowili Maccath, gdy powrócą do Luskan.

Postacie awansują na 3. poziom po zakończeniu tej przygody. Jeżeli preferujesz rozdzielanie punktów doświadczenia, sugerowane jest, byś zamiast nich zaczął korzystać z kamieni milowych, aby Twoja drużyna była wystarczająco silna, by sprostać wyzwaniom w kolejnych przygodach tej serii.

* pomysły własne nie znajdujące się w oryginanej przygodzie.

Oryginalny tekst (ang.)

wtorek, 3 listopada 2020

5. Przesyłka do Doliny Lodowego Wichru: Schronienie przed śnieżycą

Spotkanie społeczne: Powrót do Ognistrzycu

Drużyna rozpoczyna to spotkanie powracając do Ogniostrzycu (Fireshear), miasta które odwiedziła w drugiej części tej serii. Postacie żegnają się tu z Lodołamaczem i jego załogą, a statek czeka remont po straszliwej batalii z nieumarłym olbrzymim rekinem w poprzedniej części serii. Poza tym drużyna napotka postacie, które miała okazję poznać podczas poprzedniej wizyty w Ogniostrzycu: duergara Griggle'a Dusklocha i przywódczynię tutejszej społeczności – Kalannai Grayfur.

 

Przeczytaj lub sparafrazuj poniższy opis, aby rozpocząć niniejsze spotkanie. Poniższy tekst zakłada, że Griggle Duskloch i Kalannai Grayfur są cali i zdrowi po wydarzeniach w Ogniostrzycu, które rozegrały się podczas drugiego spotkania serii. Jeśli jest inaczej, możesz zmodyfikować spotkanie tak, aby pasowało do wydarzeń w Twojej kampanii.

Lodołamacz, który ucierpiał w wyniku ataku na lodowatym morzu Północnego Wybrzeża Mieczy, właśnie powrócił do portu w Ogniostrzycu. Kapitan Silvermane wydaje rozkazy zza steru, nakazując zadokowanie statku w stoczni po drugiej stronie portu. Wpływając do stoczni dostrzegacie parę znajomych twarzy: duegara Griggle'a Dusklocha, który niechcący uwolnił rojowisko mefitów w Ogniostrzycu nieco ponad dekadzień temu oraz Kalannai Grayfur, kobietę będącą przywódczynią tutejszej społeczności, która pomagała mieszkańcom Ogniostrzycu odeprzeć siły chaosu. Oboje machają do Was rękami na powitanie, gdy schodzicie po trapie.

Ta para pracuje na rzecz lokalnej społeczności i chce porozmawiać z postaciami. Dekadzień temu Gringgle przyznał się do swojego udziału w kryzysie wywołanym przez mefity i szczerze przeprosił. Kalannai w ramach kary nakazała mu na prace na rzecz społeczności – poświęcenie paru godzin dziennie, aby przygotować metalowe narzędzia i materiały do naprawy domostw, które ucierpiały. Pomimo początkowo nieprzyjaznych relacji, z czasem podzielili się, z współczuciem, swoimi ciężkimi doświadczeniami z niebezpiecznego życia na pograniczu cywilizacji i nieoczekiwanie zostali przyjaciółmi. Teraz zarówno Griggle, jak i Kalannai przyszli powitać drużynę i poprosić o przysługę.

"Witajcie  przyjaciele w Ogniostrzycu" – rzekła Kalannai. "Mieszkańcy tego miasta cieszą się, że widzą Was ponownie. A przynajmniej ja.

Kalannai i Griggle mają do powiedzenia postaciom kilka rzeczy, niemniej kobieta cieszy się również z samej możliwości przeprowadzenia rozmowy z postaciami.

  • Postacie mogą pozostać w Ogniostrzycu tak długo jak zechcą, a Kalannai opłaci ich zakwaterowanie w komfortowym Hotelu Pod Tańczącym Niedźwiedziem za okres 1 dekadnia.
  • Podekscytowany Griggle prosi drużynę o dostarczenie świeżo wytopionych sztabek adamantytu do pobliskiego miasteczka Hundelstone, które słynie ze mistrzów kowalskich. Jego zdaniem sztabki, które wytopił są dwa razy prostsze w obróbce niż sztabki wytapiane w tradycyjny sposób, w związku z czym chce zawrzeć umowę handlową w Hundelstone.
  •  Ma na myśli konkretnego odbiorcę: starego krasnoluda o imieniu Fallstaff Shorthelm, który jest uznanym mistrzem w obróbce adamantytu.
  • Jest gotów zapłacić z góry 5 sz za przesyłkę, a Kalannai obiecuje kolejne 20 sz, gdy wrócą do Ogniostrzycu z Doliny Lodowego Wichru.

Jeżeli postacie nie chcą przystać na tę propozycję, zarówno Kalannai, jak i Griggle patrzą na nich z rozczarowaniem. Kalannai oferuje zapłatę podwójnej opłaty za przesyłkę z góry, aby przekonać drużynę. Jeśli i to nie przyniesie efektów, wzrusza ramionami i mówi, że następnym razem znajdzie bardziej spolegliwą grupę Luskańskich Doręczycieli.

Opuszczenie Ogniostrzycu

Gdy postacie opuszczą już Ogniostrzyc, drużyna będzie mieć przed sobą spory kawałek drogi. Na szczęście Hundelstone znajduje się tylko ok. 50 mil (ok. 80 km) na północ wzdłuż Dekaszlaku (Ten Trail). To trasa, którą muszą przebyć, aby dostać się do Dziesięciu Miast, w związku z czym Hundelstone jest dogodnym przystankiem po drodze. Podróż przebiega bez przeszkód – chociaż możesz zdecydować się uczynić ją bardziej niebezpieczną, umieszczając kilka losowych spotkań, wykorzystując tabelę niskopoziomowych Arktycznych Spotkań z podręcznika Xanathar’s Guide to Everything.

 


Spotkanie eksploracyjne: Schronienie przed zamiecią

Problemy postaci zaczynają się  jakieś 10 mil (ok. 16 km) przed dotarciem do Hundelstone, podczas szarego, pochmurnego popołudnia. Łowcy z arktycznym terenem jako ulubionym  każdy, kto wykona udany test Mądrości (Sztuka przetrwania) o ST 15 zorientuje się, że szare chmury zakrywające niebo zapowiadają śnieg – prawdopodobnie nadejdzie burza śnieżna.

W przeciągu godziny zaczynają sypać płatki śniegu i z każdą kolejną godziną podróży opady stają się coraz gęstsze, w konsekwencji czego postacie nie widzą niczego w promieniu 30 stóp (9 m; 6 pól) z powodu śnieżnej zawieruchy. Postacie muszą pospieszyć się, aby dostać się do Hudelstone, ale Dekaszlak jest prawie całkowicie niewidoczny z powodu śnieżycy.

Na początku każdej godziny jedna postać z drużyny musi wykonać test Mądrości (Sztuka przetrwania) o ST 13. Jeden z towarzyszy może wykonać akcję pomocy, a czary takie jak wskazówki (guidance) również mogą zostać wykorzystane. W przypadku sukcesu, postacie odnajdują drogę i kontynuują wędrówkę przez kolejną godzinę. W przypadku porażki – kluczą gubiąc drogę i nie czynią żadnych postępów. Pod koniec każdej godziny każda postać musi wykonać rzut obronny na Kondycję o ST 15 lub otrzyma 1k10 obrażeń od zimna z powodu szalejącej zamieci.

Gdy drużyna odniesienie w łącznie 3 sukcesy w ww. testach Mądrości (Sztuka Przetrwania), odnajdzie chatkę na peryferiach Hundelstone i usłyszy głośny ryk oraz odgłosy walki. Alternatywnie na pół zamarznięte na śmierć postacie znajdą się w tym miejscu po 5 porażkach w ww. testach.

  

Spotkanie bojowe: Walka w śnieżycy

Przeczytaj lub sparafrazuj opis następującej sceny:

Po wydostaniu się z serca śnieżnej burzy wchodzicie na znalezioną polanę, na której ledwie dostrzegacie rustykalną wiejską chatkę, ale z całą pewnością usłyszycie ryk bestii i bojowe okrzyki. Z trudem dostrzegacie ogromnego mężczyznę z wielkim mieczem, który odpierają ataki potężnej bestii o białym futrze.

Neutralny dobry człowiek berserker (SW 2) o imieniu Alvan Shorthelm walczy z yeti (SW 3) w odległości 30 stóp (9 m; 6 pól) od drużyny. Ta chatynka należy do niego i podczas śnieżycy została zaatakowana przez parę yeti. Jedno zostało już zabite, a jego czerwona krew poplamiła śnieg, a berserker walczy z drugim. Alvan jest ciężko ranny (ma tylko 15 PW), a drugie yeti ma pełne ilość punktów wytrzymałości. Jeśli postacie nie zainterweniują, z pewnością zginie.

Porażka w testach. Jeżeli postacie dotarły do tego spotkania po 5 porażkach w testach Mądrości (Sztuka Przetrwania), prawdopodobnie będą w fatalnym stanie. Możesz ułatwić to spotkanie zmniejszając o połowę maksymalną ilość punktów wytrzymałości yeti (25 PW) i usuwając jego atak mrożącym spojrzeniem (Chilling Gaze).

  


Po walce

Gdy yeti zostanie pokonane, Alvan jeśli będzie nadal przytomny zaprosi postacie do środka. "Z pewnością jeśli nie ta zamieć, to yeti zabiją was, jeżeli pozostaniecie na zewnątrz". Jego chatka jest ciepła i zaskakująco przestronna, biorąc pod uwagę jej osobliwy wygląd. Nad ogniem stawia mosiężny kociołek i podaje każdej z postaci kubek ciepłego miodu pitnego, na rozgrzanie.

Mężczyzna przedstawia się jako Alvan Shorthelm. To wielki, dokładnie ogolony ciemnowłosy, muskularny człowiek, który mierzy prawie sześć i pół stopy (ok. 2 m) wzrostu. Jeśli postacie rozpoznają jego nazwisko, wyjaśni, że jest przybranym, synem Falstaffa i Grimeldy Shorthelmów, pary mistrzów kowalskich mieszkających w Hudelstone. Nie mieszka już ze swoimi krasnoludzkimi rodzicami, ale codziennie pracuje jako czeladnik pod okiem ojca lub matki (w zależności od dnia) w ich kuźni.

Alvan zaproponuje postaciom ciepłe futra i miejsce przy ogniu na przeczekanie nocy podczas śnieżycy, a o poranku może zabrać ich do swoich rodziców.

 

Zakończenie: Po burzy

Gdy nadejdzie ranek Alvan wyruszy wraz z drużyną na północ i po około godzinnym marszu dotrą do Hudelstone. Chętnie porozmawia, ale jego zainteresowania koncentrują się głównie na codziennym przetrwaniu – takich rzeczach jak pułapki, eksploracja terenu i medycyna w dziczy. Jednak jego prawdziwą pasją jest kowalstwo, zwłaszcza artystyczne, dzięki któremu można wykuć naprawdę wyjątkowe narzędzia lub ostrza.

Hundelstone to małe miasteczko położone na Grzbiecie Świata. Jego domy to w większości małe, parterowe konstrukcje ze stromymi dachami – z wyjątkiem jednego wielkiego, długiego domu należącego do starszego miasta. Hudelstone słynie ze sztuki kowalskiej oraz zaskakującej ilości kuźni, włącznie z budynkiem, do którego kieruje się drużyna.

Falstaff Shorthelm pracuje w swojej kuźni i krótko wita postacie, gdy zostaną przedstawione przez jego przybranego syna. Jego oczy zalśnią, gdy postacie wspomną o adamantycie Griggle'a i od razu zabierze się do roboty. Jeśli postacie nadal posiadają adamantytowe sztabki, które Griggle wręczył im w podzięce za pomoc w drugim spotkaniu tej serii, z radością przekuje je w broń lub pancerz w ramach nagrody za pomoc jego synowi w walce z yeti podczas burzy śnieżnej.

  • stworzenie adamantytowej tarczy wymaga 1 sztabki, średniego pancerza – 2 sztabek, a ciężkiego pancerza – 3 sztabek.
  • stworzenie lekkiej broni (lub 10 szt. amunicji) wymaga 1 sztabki, jednoręcznej broni do walki wręcz – 2 sztabek, a ciężkiej broni – 3 sztabek.

Adamantytowa broń (amunicja) – zawsze gdy trafia w obiekt (przedmiot) takie trafienie jest traktowane jako trafienie krytyczne.

Adamantytowy pancerz – trafienia krytyczne postaci w adamantytowym pancerzu są traktowane jak zwykłe trafienia.

Cała rodzina Shorthelmów pracuje przez cały dzień nad tymi adamantyowymi przedmiotami i wręcza je postaciom następnego dnia o poranku. Shorthelmowie są uprzejmi i gościnni. Wypytują również postacie o ich przygody i ich plany dotyczące dalszych podróży. Alvan ostrzega drużynę, że słyszał dziwne opowieści z Doliny Lodowego Wichru – plotki o upiornych zorzach polarnych i wiecznej nocy spowijającej całą krainę. Falstaff uważa, że ostatnie pogłoski to tylko zwykła gadanina, a ludzie wygadają różne dziwne rzeczy na temat Doliny Lodowego Wichru, niemniej Alvan jest przekonany, że w tych opowieściach tkwi ziarno prawdy i sugeruje postaciom, aby miały się na baczności.

Oryginalny tekst (ang.)


czwartek, 29 października 2020

Sabat Ropuszych Sióstr

 Przygoda dla postaci na 5. poziomie.

Z końcem lata rozpoczyna się sezon, gdy niebo staje się szare i rozpoczynają się sztormy na morzu. Ale coś znacznie gorszego powstało do życia wraz z opadającymi liśćmi w małej rybackiej wiosce na wybrzeżu...

Na świecie jest wiele nadmorskich osad. W Zapomnianych Krainach taką wioską może być Ishau, kiedyś zniszczona, ale prawdopodobnie odbudowana po wydarzeniach przedstawionych w kampanii Tomb of Annihilation. Równie dobrze może to być Port Llast znajdujący się na północ od Neverwinter, czy niezbadana wioska głębinowych gnomów w Podmroku, umiejscowiona w pobliżu podziemnego zbiornika wodnego takiego jak Mroczne Jezioro (Darklake), jak również elfia osada Alkal Tor z przygody The Temple of Shattered Minds.

 

Legenda o Ropuszych Siostrach

Trzy zrodzone w morzu wiedźmy, wypełzły na skaliste wybrzeże, szamocząc się w nowych humanoidalnych ciałach niczym ryby wyrzucone na brzeg. Mętno-zielony kolor swoich włosów zawdzięczają morskim glonom, a ich skórę pokrywają lśniące srebrno-niebieskie łuski. Z trudem łapały powietrze, otwierając odrażające usta wypełnione ostrymi, przypominającymi igły, zębiskami i uderzały o ziemię spiętymi błoną palcami, desperacko próbując wdrapać się na śliskie skały. Gdy udało się im wyłonić z fal i wdrapać na brzeg, jedna z wiedźm złapała nieszczęsną ropuchę swoimi obślizgłymi szponami, zachowując jej surowe mięso na później.

Czas zapomniał o burzowej plaży, podczas której Ropusze Siostry wyłoniły się ze wzburzonego morza, ale krążą legendy o ich upadłym sabacie. Chociaż wiedźmy mogą przybierać postać ludzi, a czy też inne humanoidalne formy, te istoty są dla nich niczym. Te nikczemne fey gardzą pięknem i miłością, dokładając wszelkich starań, aby je stłumić, albo jeszcze lepiej – skazić je, aby przemieniły się w nienawiść i brzydotę.

Tercet morskich wiedźm spędził pierwszą noc na powierzchni stłoczony w obskurnej jaskini. Jedna z nich ze smakiem wgryzła się w złapaną wcześniej ropuchę, rozszarpując na kawałki jej mięso, kości i mięśnie swoimi ostrymi jak brzytwy zębiskami. Wkrótce wszystkie trzy wiedźmy zaczęły sprzeczać się o pożywienie i walczyły zacięcie, do czasu aż nierozważny rybak usłyszał z brzegu hałas i postanowił sprawdzić, co jest jego źródłem. Gdy je znalazł, wszystkie trzy rzuciły się na niego i rozszarpały go na kawałki, wyrywając sobie jego kończyny i pożerając jego szczątki. Widząc potencjał swej połączonej mocy, trzy wiedźmy zawarły pakt przypieczętowując go przysięgą złożoną na obgryzione kości rybaka i ropuchy, tym samym na zawsze splatając swe losy jako trzy Siostry Sabatu Ropuchy.

Przez kolejne pół wieku tercet wiedźm nadały sobie imiona: Siostra Soddenbrow (Rozmokła Brew), Siostra Kelpsucker (Wodorostowa Pijawka) i Siostra Saltguzzler (Słony Żarłok). W międzyczasie podróżowały wzdłuż wybrzeża, czając się w jaskiniach lub zatopionych grotach i czmychając w morskie fale, gdy ich położenie stało się znane i poszukiwacze przygód zaczynali deptać im po piętach. Wiedźmy wszędzie brały ze sobą kości ropuchy i nieszczęsnego rybaka, których pożarły pierwszej nocy spędzonej na lądzie, podobnie jak ich magicznie zabalsamowane gałki oczne. Ale z czasem wiedźmy stały się zmęczone ciągłą tułaczką. Nienawidziły ludzkości i nienawidziły uciekać przed ścigającymi je żelaznymi ostrzami. Dlatego wpadły na pomysł, aby stworzyć strasznego potwora, który chroniłby je przed ich wrogami.

 

Kradzież

Tydzień temu tercet wiedźm dokonał trzech istotnych rzeczy: po pierwsze wykorzystały jedno z zabalsamowanych oczu człowieka, aby stworzyć wiedźmie oko (hag eye; zobacz opis wiedźmy w Księdze Potworów), magiczny drobiazg, który pozwala Ropuszym Siostrom na zdalne widzenie. Siostra Soddenbrow użyła iluzji, aby pod postacią brzydkiego starca wkraść się do miasteczka. Tam ukradła kilka naręczy magicznych ziół i żeliwny kocioł z targowiska, po czym uciekła z osady. Strażnik ścigał ją aż do wejścia do pieczary, ale wiedźma zbiegła do środka, a strażnik był zbyt przerażony, aby kontynuować pogoń. Trzy wiedźmy ustawiły kocioł w swojej jaskini i zagotowały morską wodę oraz pokruszone zioła. Następnie, gdy mikstura była już prawie gotowa, dorzuciły do niej kości ropuchy i rybaka i obserwowały jak zawartość kotła skwierczała i bulgotała, a następnie zaczęła przybierać kształty stworzenia. Banderhobb (SW 5) rodził się w kotle i proces ten trwał przez dekadzień.

Po tym jak minął dekadzień, rybacka wioska wysłała po pomoc do poszukiwaczy przygód, aby schwytali złodzieja, który nie wyściubił nosa z pieczary. W międzyczasie trzech odważnych młodych mieszkańców wioski wyruszyło zbadać jaskinię, lecz nie powróciło. Dla mieszkańców tej osady nie jest to już tylko sprawa kradzieży. Chcą poznać prawdę i dokonać zemsty.

 

W skrócie...

Następujące ważne wydarzenia miały miejsce przed rozpoczęciem tej przygody:

  • sabat trzech morskich wiedźm znanych jako Ropusze Siostry rozbił obozowisko w głębi jaskini w pobliżu niewielkiej osady rybackiej,
  • jedna z nich w przebraniu – w formie starca, ukradła kocioł i magiczne zioła z targowiska,
  • mieszkańcy osady wynajęli grupę poszukiwaczy przygód – drużynę graczy – aby złapać złodzieja, nie wiedząc, że mają do czynienia z morskimi wiedźmami.

 

Hak fabularny

Jimenez, miejscowy strażnik, któremu nie udało się złapać złodzieja spotyka się z poszukiwaczami przygód, gdy przybędą do wioski i złoży im relację z przebiegu kradzieży oraz zaoferuje 50 sz plus wszystko, co uda im się znaleźć w kryjówce złodziei. Złodziej skrywa się w Korkociągowej Pieczarze (Corkscrew Cave), niezwykle zdradzieckiej jaskini, w której zginęło wielu śmiałków, którzy próbowali ją zbadać. Prawdopodobnie istnieje wejście do niej od strony oceanu – od spodu klifu, ale fale uniemożliwiają skorzystanie z niego.

Ponadto Jimenez wskaże, że widział, że złodziej miał na szyi wisior ze szklanym okiem; możliwe, że był to szczęśliwy talizman lub jakiś święty symbol. Jeśli zostanie zapytany jakiemu bogu był poświęcony, wzruszy ramionami i powie, że nie jest zbyt religijnym człowiekiem.

Następnie zaprowadzi drużynę przed wejście do pieczary i życząc im powodzenia, na pożegnanie zostawi złowieszcze ostrzeżenie: "Wysłaliśmy tam trzech dzielnych młodych wojowników na zatracenie. Nie pozwólcie, aby i Wasze kości dołączyły do nich".

 

1. Wejście do Korkociągowej Pieczary

Wejście do Korkociągowej Pieczary to ziejąca pustką, szeroka na 10 stóp (3 m, 2 pola) dziura w ziemi, na szczycie smaganego wiatrem morskiego klifu. Nieco ponad 100 stóp (30 m, 20 pól) poniżej morze głośno uderza o postrzępione skały. Z wejścia do jaskini wydobywa się lekka mgiełka.

Podłoże jaskini ma wyżłobione szerokie naturalne stopnie, które są śliskie z powodu wody. Niemniej można łatwo po nich zejść, wijąc się 30 stóp (9 m; 6 pól) w dół do obszaru nr 2.

 

2. Kły

Gdy wchodzicie w głąb jaskini powietrze staje się ciężkie od wilgoci i zapachu soli, a każdy wydawany przez Was dźwięk odbija się głuchym echem wzdłuż korytarza. Kamienne podłoże pod Waszymi nogami jest śliskie z powodu wody i glonów, a Wasze stopy ślizgają się z każdym krokiem. Korytarz rozszerza się w szeroką komorę z mającą 30 stóp (9 m; 6 pól) przepaścią oddzielającą Was od jego końca. Na jej drugim krańcu znajduje się wejście do tunelu, a przepaść jest wypełniona stalagmitami wyglądającymi jak zębiska ogromnego rekina.

Ta wypełniona stalagmitami i mająca 50 stóp (15 m; 10 pól) średnicy komora jest określana przez lokalnych mianem "Kłów". Podłoga jest śliska od słonej wody, a każda postać, która wykonuje test Siły (Atletyka) lub Zręczności (Akrobatyka) lub w inny forsowny sposób wykonuje aktywność fizyczną, gdy dotyka podłoża, musi wykonać udany rzut obronny na Siłę o ST 15 lub pośliźnie się i przewróci się. Postać, która upadnie w promieniu 5 stóp (1,5 m; 1 pole) od krawędzi przepaści musi dodatkowo wykonać rzut obronny na Zręczność o ST 15 lub wpadnie do niej.

Ta "bezdenna" przepaść ma w rzeczywistości 70 stóp (21 m; 14 pól) głębokości i kończy się w obszarze nr 3. Poza stalagmitami, nie ma żadnych innych miejsce, do których można byłoby przywiązać linę. Stalagmity są oddalone od siebie o 10 stóp (3 m; 2 pola) i są śliskie o słonej wody. Stworzenie może przeskakiwać z jednego na drugi, jeśli odniesie sukces w teście Zręczności (Akrobatyka) o ST 16. W przypadku porażki postać spadnie w przepaść. Ściana przepaści jest na tyle popękana i zniszczona, że można się po niej wspinać. Stworzenie, które kończy swoją turę na ścianie musi wykonać udany test Siły (Atletyka) o ST 16 lub spadnie w głąb przepaści.

Nisza na drugim końcu jaskini prowadzi do spiralnego korytarza, która wije się 70 stóp (21 m; 14 pól) w dół do obszaru nr 3.

 

3. Gardziel

Ta komora o średnicy 50 stóp (15 m; 10 pól) jest wypełniona małymi wodospadami, które leją się ze ścian jaskini, rozbryzgując głośno na kamieniach i spływają do kolejnego korytarza na południu. Wiedźmy odpoczywają pod tymi wodospadami, gdy nie zajmują się tworzeniem swego dzieła w obszarze nr 4.

Trzy morskie wiedźmy z Sabatu Ropuszych Sióstr spotykały się tutaj. O ile postacie nie podjęły radykalnych śródków ostrożności, aby być cicho takich jak rzucenie zaklęć przejście bez śladu (pass without trace) lub cisza (silence), odgłosy ich obecności w Kłach powyżej zaalarmowały wiedźmy, które za pomocą swej zdolności Złudny Wygląd (Illusory Appearance) przybrały groteskowe formy odpowiadające trzem mieszkańcom wioski, którzy jako pierwsi podjęli się próby eksploracji tej jaskini. Siostra Soddenbrow wygląda jak młody człowiek rzeźnik, którego ciało zostało poszatkowane na kawałki; Siostra Kelpsucker pojawia się jako młoda kobieta o martwym spojrzeniu i skórze pokrytej pąklami, a Siostra Saltguzzler przybiera postać mieczownika w skórzanym pancerzu, którego całe ciało jest pokryte obrzydliwymi pijawkami.

 

Wiedźmy bawią się humanoidami, które tu przybywają, używając swoich sztuczek, aby nastraszyć i przepędzić intruzów. Jednak jeśli nieproszeni goście zaatakują, opuszczą gardę lub nie będą skorzy do ucieczki, wiedźmy ruszą do ataku! Jako członkinie sabatu posiadają wspólną pulę potężnych zaklęć tak długo, jak żyją wszystkie trzy (zobacz Sabaty wiedźm w Księdze Potworów; rzut obronny przeciw ich czarom ma ST 13 lub premię +5 do trafienia). Gdy dwie wiedzmy zostaną zabite, trzecia ucieknie do obszaru nr 4.

Przejście na północnym krańcu komory prowadzi od obszaru nr 2, a drugie na południowym od tego obszaru prowadzi do obszaru nr 4. Jeśli wszystkie trzy wiedźmy zostaną zabite, ze schodów prowadzących do obszaru nr 4 rozlegnie się odrażający ryk i bulgotanie banderhobba, który wyczuł śmierć swoich stwórczyń.

 

4. Bijące serce

Niepokojący rytm brzmiący jak bicie ogromnego serca, odbija się echem po korytarzu prowadzącym do tej komory. Czujecie lodowaty chłód, który ziębi Wasze kostki, gdy schodzicie. Jaskinia rozwiera się w ostatnią komorę o średnicy 50 stóp (15 m; 10 pól), oświetloną jedynie migoczącymi zielonymi płomieniami ognia, na którym stoi kocioł. Cała komnata jest zalana wodą na wysokości 3 stóp (ok. 90 cm), z wyjątkiem znajdującej się po środku wysepki, na której stoi kocioł. Na drugim końcu komory znajduje się przejście do oceanu, który co kilka sekund wrzuca potężny rozbryzg piany morskiej.

Postacie, które odniosą sukces w teście Mądrości (Percepcja) o ST 16 dostrzegą, że nad wejściem do komory znajduje się sporej wielkości kamienny nawis, a na jego szczycie czai się sylwetka dużego stworzenia. Banderhobb, którego wiedźmy stworzyły w ukradzionym kotle, czyha z zasadzką na zabójców swoich "matek". Jeżeli jedna z wiedźm przeżyła, uciekła tutaj i odwraca uwagę postaci chichocząc obok kotła, a następnie ucieka do oceanu przez dziurę w drugiej części komory podczas pierwszej turze walki.

Banderhobb ma wiedźmie oko (hag eye) przyczepiony do czoła, który pozwala wiedzieć to, co on każdej z Ropuszych Sióstr, które pozostały przy życiu. Podczas walki będzie próbował zasadzić się i połknąć postać znajdującą się na tyłach, a następnie będzie walczył do ostatniej kropli krwi. Może użyć Krok Cienia (Shadow Step), aby teleportować się do dowolnego punktu w komorze, który znajduje sie w zasięgu jego wzroku. Gdy ilość jego punktów wytrzymałości spadnie do 0 PW, nie zginie natychmiast. Wyda straszliwy ryk, a podczas kolejnej tury ruszy w kierunku kotła i wlezie do niego. Chmura pary otoczy kocioł, a on rozpłynie się w powietrzu. Następnie kocioł zacznie kurczyć się do rozmiarów żelaznej miski o średnicy ok. 1 stopy (ok. 30 cm). To naczynie jest magiczne: to miska przywoływania żywiołaków wody (bowl of commanding water elementals), która ma specjalną cechę: gdy zostanie wypowiedziany magiczny rozkaz, można przywołać żywiołaka wody lub... banderhobba. Przywołany banderhobb podlega zasadom przywołania żywiołaka, tak jakby zostało użyte zaklęcie przywołanie żywiołaka (conjure elemental).

Postacie przeszukujące to pomieszczenie znajdują porozrzucane po całej komorze kości i ubrania trzech młodych mieszkańców wioski, którzy przybyli tu przed drużyną.

 

Zakończenie

Wieśniacy wynajęli drużynę do ukarania złodzieja, odzyskania kotła i pomszczenia śmierci  młodych ochotników, którzy przed postaciami wyruszyli do jaskini. Pokonując wiedźmy z pewnością ukarały złodzieja i pomściły śmierć młodych śmiałków, ale odzyskanie kotła było poza ich zasięgiem, ponieważ skurczył się do rozmiarów małej magicznej miski. Strażnik po prostu odliczy jego wartość (2 sz) od nagrody dla drużyny (50 sz).

Oryginalny tekst (ang.)