Pokazywanie postów oznaczonych etykietą WW2. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą WW2. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 16 września 2021

Wycieczka po Holandii z szeregowym Websterem

 David Kenyon Webster

Dziś mija 77 lat od rozpoczęcia operacji „Market Garden”, która była największą operacją z udziałem wojsk powietrznodesantowych. Rozpoczęła się w ciepłe niedzielne południe 17 września 1944 r. na terytorium okupowanej Holandii i ostatecznie zakończyła się bolesną porażką aliantów (26 września).

Zaplanował ją marszałek Montgomery, który stojąc na czele 21. Grupy Armii, rywalizował z dowódcą amerykańskiej 3. Armii generałem Pattonem o to, kto pierwszy dotrze do terenów przemysłowych III Rzeszy. Mimo ogromnego ryzyka, Montgomery przekonał do jej przeprowadzenia naczelnego dowódcę alianckich wojsk ekspedycyjnych, generała Eisenhowera. Niemniej jej założenia faktycznie okazały się zbyt ambitne. Dodatkowo alianci mieli pecha do pogody, co znacznie zmniejszyło efekt zaskoczenia i zlekceważono obecność w okolicy niemieckich oddziałów pancernych zakładając, że są zbyt przetrzebione, aby być realnym zagrożeniem.

Co prawda aliantom udało się przejąć kontrolę nad pierwszymi mostami, ale nie zdołali połączyć swoich sił, co doprowadziło do klęski, a niemiecka kontrofensywa unicestwiła odciętą brytyjską I Dywizję Powietrznodesantową, która nie miała szans w walce z oddziałami pancernymi. Zaciekle walczący Niemcy spowodowali większe straty od tych, które alianci ponieśli podczas lądowania w Normandii. Poza tym Niemcom udało się wysadzić w powietrze kilka kluczowych mostów zanim alianci zdołali je zająć.

Podróże z Wujkiem Samem: Plan wycieczki i atrakcje czekające w Holandii na 101 DPD.

Po pięknym skoku i prawie 18 dniach pełnych wrażeń w Holandii wróciłem do krainy łagodności i goryczy, głównie dzięki uprzejmości Wermachtu, którego pocisk przeszył moją prawą łydkę. Miałem szczęście, że udało mi się ujść z życiem.

Holandia, bez względu na Niemców, jest wspaniałym krajem. Chociaż holenderski ruch oporu nie zdobył nawet 1/10 rozgłosu jaki miał francuski F.F.S., którego nawiasem mówiąc ani razu nie widziałem w Normandii, ale okazał się bardziej pomocny niż Francuzi. Przywódca ruchu oporu dołączył do nas w strefie zrzutu i nadal jest z nami; w prawie każdej kompanii liniowej jest co najmniej dwóch holenderskich ochotników, którzy dołączyli do nas, aby zabijać Niemców i uczestniczyli w każdej walce.

Jeśli chodzi o przeciętnych ludzi, dali nam wszystko. Kiedy szliśmy przez wioskę, miejscowi częstowali nas gorącą kawą, zimnym piwem, świeżym mlekiem oraz wszelkimi dostępnymi owocami: jabłkami, gruszkami i brzoskwiniami. Starzy farmerzy sami, nieproszeni o to, pomagali nam kopać okopy. Wspaniali ludzie.

Sam kraj wywarł na mnie pozytywne wrażenie jako bardzo bogate, bardzo postępowe, bardzo nowoczesne i bardzo czyste państwo. Wydawało się, że na żyznej czarnej ziemi mogło wyrosnąć wszystko, wszędzie było pełno świeżego mleka (doiliśmy lokalne krowy, gdy tylko była do tego okazja), wszystkie miasta były nowe i pięknie zaprojektowane do komfortowego życia. Wszystko tu było lepsze niż w Anglii, że aż zapierało dech w piersiach. Holandia o lata wyprzedza Wielką Brytanię.

Nasze doświadczenie bojowe w tym cudownym kraju zaczęło się bardzo łatwo, ale w miarę upływu czasu było coraz ciężej, aż w końcu, w dniu, w którym zostałem trafiony, Niemcy kontratakowali ze wsparciem zaciekłej artylerii, która rozpętała piekło. Zostałem ranny w samą porę, aby uciec przed najgorszym.

Teraz jestem w tym samym szpitalu, z którego korzystałem po Francji. Lekarz powiedział mi, ze wszystko będzie dobrze i wrócę do pełni sił za dwa tygodnie.

(List Davida Kenyona Webstera do rodziców z dnia 8 października 1944 r.)

Zestaw turystyczny od Wujka Sama. Wrzesień 1944 r.

Webster urodził się w Nowym Jorku. Przed wojną studiował angielską literaturę na Harvardzie, lecz przed ukończeniem studiów zgłosił się na ochotnika do spadochroniarzy. Należał do zamożnej i wpływowej rodziny i bez problemu mógł dostać bezpieczny przydział oficerski na tyłach, ale uparł się, że chce na własne oczy zobaczyć jak wygląda wojna z perspektywy żołnierza służącego na linii frontu. Webster miał zacięcie pisarskie i chciał napisać książkę o życiu na linii frontu.

Został ranny w Normandii, ale wykurował się na tyle szybko, aby zdążyć na udział w operacji "Market-Garden". Niemniej ranę odniesioną w Holandii zaleczył dopiero w lutym 1945 r., więc ominęła go krwawa kampania w Ardenach.

Po wojnie pracował jako dziennikarz i znalazł sobie nietypowe hobby: zaczął studiować oceanografię i biologię morską. Stał się fanatykiem rekinów i to go zgubiło. 9 września 1961 r. wyruszył na połów rekinów. Nie powrócił z tej wyprawy. Następnego dnia znaleziono jego łódź dryfującą kilka kilometrów od brzegu. Brakowało steru, wiosła i... Webstera. Chociaż jego ciała nigdy nie znaleziono, został uznany za zmarłego.

Szeregowy Webster narysowany przez pewną Niemkę w Saalfelden (Austria), maj 1945 r.

Książki. Za życia Webster próbował bezskutecznie książkę o rekinach (Myth and maneater: The story of the shark). Udało się to dopiero jego żonie dwa lata po jego śmierci. Odniosła spory sukces po premierze kinowej pierwszej części Szczęk w 1975 r.

Z kolei jego wojenne wspomnienia zostały wydane pod tytułem Kompania spadochronowa. Wspomnienia żołnierza piechoty spadochronowej od D-Day do upadku III Rzeszy dopiero w 1994 r., dzięki Stephanowi Ambrose'owi, który i napisał przedsłowie do niej.

Kompania spadochronowa nie jest książką o bohaterskich czynach na polu walki, lecz pamiętnikiem pisanym z perspektywy zwykłego szeregowego żołnierza liniowego. Zamiast heroizmu uświadczymy ponurej frontowej rzeczywistości, strachu przed śmiercią, sporo chlania, trochę ruchania, ale przede wszystkim przemyślenia zwykłego człowieka, o wojnie (która na dodatek odmieniła oblicze świata). Sam Webster często podkreśla, że nie nawidził armii, dlatego nigdy nie zgłaszał się do zadań na ochotnika. Niemniej jego negatywny stosunek do Niemców uległ zmianie. Początkowa nienawiść za destrukcyjną naturę, apogeum której nastąpiło przy okazji wyzwalania niemieckiego obozu zagłady w kwietniu 1945 r. Niemniej podczas pełnienia "służby" okupacyjnej dostrzegł, że Niemicy są  pracowici, ambitni, zdyscyplinowani i porządni (tj. nie są brudasami jak Francuzi).

Kompania Braci. Produkcja HBO poświęciła mu odcinek 8. Ostatni Patrol (Last Patrol). Serialowy Webster po wyleczeniu ran z Holandii dołączył do kompanii E w Haguenau i przekonał Speirsa i Wintersa, aby zastąpił wyczerpanego Malarkey'ego w patrolu na drugi brzegi rzeki, który miał za zadanie pojmać jeńców. Jak było w rzeczywistości?

Czułem się winny. Po dwóch miesiącach w szpitalu i dwóch miesiącach w ośrodku uzupełnień wróciłem do jednostki i pozwoliłem człowiekowi, który nie był na urlopie prawie od siedemdziesięciu dni, iść na patrol, choć sam powinienem się zgłosić. Patrol musiał sforsować rwący strumień, a Winn nie umiał pływać. Jeśli zginie to przeze mnie. (Kompania Spadochronowa)

Tłumaczem grupy wypadowej był Forrest Guth, a Webster, wraz z Marshem, ubezpieczał tyły przy karabinie maszynowym, co uznał za najbardziej bohaterską misję, ponieważ znajdował się na odsłoniętej pozycji i w razie konieczności osłaniania kolegów, chociaż jego pozycja łatwo zostałaby wykryta przed obsługę niemieckiego działa samobieżnego i byłoby to równoważne z śmiercią. Na szczęście obyło się bez konieczności użycia karabinu.

Główna (pierwsza) ilustracja: Webster podczas wyzwalania Eindhoven.

Pozostałe grafiki:Strona internetowa upamiętniająca Webstera

 


piątek, 11 czerwca 2021

Ojciec Maloney

Kolejna sylwetka bohatera z Kompanii Braci. Tym razem to nieustraszony kapłan, który z narażeniem życia wspierał żołnierzy na linii frontu.

John Stephen Maloney urodził się 17 marca 1912 r. w Elmirze (Nowy Jork) jako syn Johna i Anny Maloney'ów. Miał 3 siostry (Marthę, Kathleen i Eleanor). Został wyświęcony na rzymskokatolickiego kapłana 6 czerwca 1936 r., a 8 lat później, wraz ze spadochroniarzami 101. DPD skakał nad Normandią w dniu "D", jako jeden z 13 kapelanów. Podobnie jak inni duchowni miał do dyspozycji tylko narzędzia swojego fachu: zestaw mszalny zawierający komunikanty. Żołnierze nazywali to "chlebem z nieba".

Przed rozpoczęciem operacji Overlord, Ojciec Maloney udzielił rozgrzeszenia żołnierzom:

OK chłopaki, do rzeczy – będziemy skakać dzisiejszej nocy ok. 23:00. Spójrzcie na gościa obok. Albo ty albo on może nie przeżyć. Możemy stracić połowę ludzi. Dlatego w związku z bezpośrednim zagrożeniem życia mogę udzielić ostatniego namaszczenia. Mogę to uczynić  właśnie teraz. Jeśli zginiecie, będziecie już je mieć.

5 czerwca 1944 r., Lotnisko Upottery (Anglia). Gdy zachodzi słońce spadochroniarze ze 101. DPD otrzymują błogosławieństwo od kapelana Johna Maloney'a (www.valorstudios.com)

Jego heroiczny udział w Inwazji został doceniony przez prezydenta USA, Franklina Delano Roosevelta, który w lipcu 1944 r. odznaczył go Krzyżem Wybitnej Służby (drugie najwyższe odznaczenie wojskowe w USA po Medalu Honoru) za: niezwykły heroizm podczas operacji wojskowych prowadzonych przeciwko uzbrojonemu nieprzyjacielowi, w trackie pełnienia funkcji kapelana 506. Pułku Piechoty Spadochronowej 101. Dywizji Powietrznodesantowej, podczas akcji przeciw nieprzyjacielskim siłom w dniu 6 czerwca 1944 r. we Francji. Kapitan Maloney skoczył na spadochronie na terytorium okupowanej Francji wraz ze swoim pułkiem w dniu "D", 6 czerwca 1944 r. Całkowicie lekceważąc własne bezpieczeństwo, pomagał personelowi medycznemu w udzielaniu pierwszej pomocy rannym pod zmasowanym ostrzałem wrogich karabinów maszynowych. Następnie pomagał w ewakuacji rannych pod ciągłym ostrzałem moździerzy. Hart ducha, inicjatywa i odwaga kapitana Maloney'a odzwierciedlają najwyższych tradycji sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych oraz znajdują wielkie uznanie dla niego samego, 101. Dywizji Powietrznodesantowej i Armii Stanów Zjednoczonych.

Odznaczenie zostało mu oficjalne nadane 13 lipca 1944 r. przez generała Omara Bradley'ego. Wówczas poza nim Krzyżem Wybitnej Służby zostało uhonorowanych jeszcze 10 innych żołnierzy: m. in. generał Maxwell Taylor (dowódca 101. DPD) i porucznik Richard Winters (dowódca Kompanii E ze 101. DPD). Z kolei podczas kampanii w Ardenach dwukrotnie został ranny (dzień po dniu; najpierw w prawe przedramię, a potem w bark), za co odznaczono go Fioletowym Sercem.

Znalazłem również wzmiankę o tym, że Ojciec Maloney mimo braku wyszkolenia medycznego zdołał podłączyć plazmę umierającemu młodemu oficerowi, dzięki czemu uratował jego życie.

 

Kompania Braci (serial i książka)

Ojciec Maloney pojawia się w 2 odcinkach: Carentan (odc. 3) i Bastogne (odc. 6).

Podczas walk w Carentan Malarkey wspomniał, że zobaczył, że Ojciec Maloney podczas silnego nieprzyjacielskiego ostrzału, z różańcem w ręku odmawiał zdrowaśki i udzielał ostatniego namaszczenia umierającym żołnierzom. W serialu zasugerowano, że Ojciec Maloney ma irlandzkie korzenie. Co prawda jego rodzice urodzili się w USA, jednak nie udało mi się znaleźć niczego o jego dziadkach, wobec czego nie można wykluczyć jego irlandzkiego pochodzenia.


Natomiast w Bastogne Ojciec Maloney odprawiał mszę na masce Jeepa. Z kolei w książce wspomniano, że mszę zakończoną odpustem zupełnym odprawił w Mourmelon, przed tym jak Kompanii E wyruszyła nad Ren. W każdym razie takich mszy polowych z pewnością było znacznie więcej.

Ponadto książka wskazuje, że kapelan przywiózł na linię frontu w Bastogne Joe'ego Toye'a, który zwiał ze szpitala, aby wrócić do kolegów (później stracił nogę podczas kampanii w Ardenach).

 

Po wojnie

W czerwcu 1945 r. wrócił do USA. W wywiadzie, który ukazał się w "The Observer" w dniu 17 czerwca 1945 r. przyznał, że skok w dniu "D" był dla niego najbardziej emocjonującym doświadczeniem wojennym (bardziej niż okoliczności, w których został odznaczony Krzyżem Wybitnej Służby i Fioletowym Sercem – w artykule pokręcili okoliczności odznaczeń: Krzyż dostał za Normandię, a Fioletowe Serce za Bastogne). Dodał, że zawsze był gotowy na odprawienie mszy polowej i zdarzało się, że w miejsce, w którym się odbyła niedługo potem trafiały pociski moździerzowe. Wskazał, że w rozmowie generałem niebędącym katolikiem usłyszał, że jego podwładni uczestniczą w obrzędach religijnych, ponieważ dzięki pojednaniu z Bogiem stają się lepszymi żołnierzami. Dodał również, że często widywał na mszach w Bastogne generała McAuliffego.

Po wojnie był wikariuszem w kościele Św. Patryka w rodzinnej Elmirze. Pełnił również funkcję dyrektora duchowego w Seminarium Św. Bernarda (Rochester). W 1948 r. został wikariuszem w Kościele Niepokalanego Poczęcia w Ithaca, a następnie, w latach 1960-75, był proboszczem tej parafii. Później pełnił funkcję proboszcza Kościoła Św. Katarzyny z Sieny. Na emeryturę przeszedł w 1982 r.

Zmarł 26 lutego 1988 r. w Ithaca. Podczas ceremonii pogrzebowej wartę honorową pełnił m. in. Bill Guarnere (stracił nogę w Bastogne).


Bibliografia (bez pozycji linkowanych bezpośrednio w tekście)

niedziela, 6 czerwca 2021

D-Day

77 lat temu, w nocy z 5 na 6 czerwca 1944 r. rozpoczęła się operacja Overlord, czyli aliancka inwazja na Francję, która miała otworzyć drugi front w Europie. Jako pierwsi do walki zostali wrzuceni spadochroniarze, którzy pod osłoną nocy zostali zrzuceni nad Normandią, aby w jak największym stopniu osłabić niemiecką obronę wybrzeża i tym samym ułatwić zadanie piechocie, która miała wylądować z samego rana na plażach.

Jeżeli ktoś oglądał rekonstrukcję tych wydarzeń przedstawioną w serialu Kompania Braci, mógł odnieść mylne wrażenie, że pierwsze zadanie przed którym stanął Winters − uciszenie niemieckiej artylerii, która ostrzeliwała plaże Utah, było szybką i wyznaczoną ad hoc misją.

Chociaż wojenna rzeczywistość dość brutalnie zweryfikowała plany aliantów i desant spadochroniarzy przebiegł dość chaotycznie, jednak poszczególne jednostki miały wyznaczone zadania. Dla Wintersa zaskoczeniem było to, że musiał objąć dowództwo nad kompanią E, ponieważ zaginął porucznik Meehan (później okazało się, że jego samolot został zestrzelony i zginął wraz z całą załogą). Jednak był do tego dobrze przygotowany. Wszakże nie bez powodu Sobel próbował "wykolegować" go, obawiając się, że ten przejmie kompanię E. Sama potyczka w okolicach dworu Brecourt trwała mniej więcej 3 godziny (ok. 8:30-11:30) od momentu otrzymania przez Wintersa rozkazu ucieszenia baterii niemieckiej artylerii, a nie około kwadransa jak pokazano to w serialu. Z drugiej strony ciężko wymagać od serialu, którego odcinek trwa niecałą godzinę, aby wiernie i z detalami odwzorował kilkugodzinne starcie.

Za przeprowadzenie tego ataku Winters otrzymał z rąk generała Bradleya Krzyż za wybitną służbę, a samo zniszczenie baterii pozostaje do dziś podręcznikowym przykładem natarcia na umocnionego przeciwnika.

Poniżej zostawiam statblocki dla Wintersa i spadochroniarzy. Wcześniej mieliście okazję poznać sanitariusza Eugene'a Roe. Możecie sami spróbować swoich sił w zdobywaniu baterii albo wykorzystać jako NPCów, którzy zagubili się podczas Nocy nad Nocami i zawitali do multiwersum D&D. 


Ciekawostka dot. serialowego Wintersa

Pierwotnie w rolę Wintersa miał wcielić się Tom Hanks. Jednak ostatecznie postawiono na realizm i Tom Hanks ostatecznie zadowolił się malutkim kameo w 5. odcinku (Crossroads/Skrzyżowanie) jako brytyjski czerwony beret.

Większą rolą może pochwalić się jego syn, Colin, który w 8. odcinku (The Last Patrol/Ostatni Patrol) wcielił się w rolę młodego porucznika Henry'ego Jonesa, któremu koneksje otworzyły drogę do błyskawicznych awansów (w sumie niewiele mu to dało, bo zmarł w 1947 r. po operacji po wypadku samochodowym).

Na koniec w bonusie odezwa gen. Dwighta Eisenhowera do żołnierzy, marynarzy i pilotów alianckich sił ekspedycyjnych. Ponoć "Ike" wizytując przed inwazją oddziały nie miał odwagi spojrzeć w oczy żołnierzom wiedząc, że bardzo wielu z nich polegnie.

 

 

 

 


 

 

niedziela, 9 maja 2021

Eugene "Doc" Roe

Jeszcze jeden statblock zrobiony zeszłym roku podczas lockdownu przy okazji #Hot16Challenge – sanitariusz Kompanii E, 101. Dywizji Powietrznodesantowej – Eugene Gilbert "Doc" Roe. Przy okazji na napisałem jego krótką biografię.

 

Wczesne życie

Syn Eda Roe i Maud Verret przyszedł na świat 17 października 1922 r. (niektóre źródła podają błędnie 1921 r.). Miał dwóch braci – Charlesa i Johna oraz dwie siostry – Winnie i Minnie (był chyba trzecim z piątki rodzeństwa?). Jego rodzina była biedna, ale Eugene miał udane, szczęśliwe dzieciństwo i nie miał żadnych złych wspomnień z tego okresu.

Pochodził z Bayou Chene w Luizjanie, miejscowości, która obecnie nie istnieje, bo znajduje się pod kilkumetrową warstwą mułu. Wszystko dlatego, że w okolicy odkryto złoża ropy naftowej i w celu zabezpieczenia terenu przed powodziami wybudowano wały przeciwpowodziowe, w efekcie czego okolice jego rodzinnej miejscowości znalazły się  na terenach zalewowych. Władze stopniowo zaczęły zamykać instytucje publiczne (szkołę, pocztę) i w końcu nakazały mieszkańcom przeprowadzkę. Jego rodzina przeniosła się do Morgan City, gdy był nastolatkiem (pod koniec lat 30-tych).

Eugene zakończył edukację po 6 klasach podstawówki. W dzieciństwie chorował na polio (na szczęście nie spowodowało u niego trwałych uszczerbków na zdrowiu), co spowolniło jego naukę. Do rzucenia szkoły był zmuszony, ponieważ musiał pomóc rodzinie zarabiać na życie.

Pracował głównie na łodziach jako poławiacz krewetek, ale imał się także innych zajęć. W dokumentach z poboru widnieje wpis wskazujący, że pracował jako smarowacz maszyn.

 

Kompania braci (książka)

Steve Ambrose tylko parę razy (głównie wskazując, że opatrywał rannych) wspomniał o nim przy okazji opisywania poczynań Kompanii E. Niemniej jego rodzina podczas spotkań z weteranami w 2001 r. w Paryżu z okazji premiery serialowej Kompanii Braci często dziękowali za jego heroiczną służbę.

Szczególne słowa uznania dla Roe miał porucznik Jack Foley: Zawsze był tam, gdzie go potrzebowano i często zachodziliśmy w głowę, jak on się tam dostaje Nigdy nie doczekał żadnego odznaczenia za swe męstwo, , za odważne niesienie pomocy rannym. Przedstawiłem go do odznaczenia Srebrną Gwiazdą za jego wspaniałą postawę  w pewnej szczególnie zaciętej potyczce. Nie wiem, może nie dobrałem właściwych słów, może porucznik Dike nie poprał mojego wniosku, a może gdzieś wyżej ktoś to odłożył na bok. Nie mam pojęcia. W każdym razie do dziś uważam, że jeśli ktoś zasłużył na medal za walkę w śniegu i błocie, na mrozie, pod ogniem w niezliczonych atakach przez las i otwarte pola, to właśnie nasz sanitariusz, Eugene Roe.

Niemniej Ambrose podkreślił, że sanitariusze cieszyli się wielkim szacunkiem i wdzięcznością. Nie mieli stałych okopów, ponieważ ruszali zawsze tam, gdzie ktoś wzywał ich do rannych, a ich jednym orężem była apteczka.

Natomiast Roe został odznaczony Brązową Gwiazdą oraz co najmniej jednym Fioletowym Sercem (za rany odniesione w Holandii). I oczywiście otrzymał masę honorowych odznaczeń za udział w Drugiej Wojnie Światowej.

 

Kompania Brani (serial)

Chociaż "Doc" pojawiał się w tle przez większość serialu, 6. odcinek (Bastogne) został poświęcony jego osobie. Roe gromadził zapasy bandaży i morfiny podczas walk w okolicach Bastogne, a podczas ostrzału artyleryjskiego spieszył z pomocą rannym. W międzyczasie zaprzyjaźniał się z belgijską pielęgniarką, która później zginęła podczas niemieckiego bombardowania, w gruzach zorganizowanego w kościele szpitala polowego.

Serialowy wątek relacji z Renée Lemaire wg rodziny był fikcyjny –  co prawda Renée nie była wymysłem scenarzystów, lecz istniejącą rzeczywiście osobą, która zginęła w ruinach zorganizowanego w piwnicy sklepu punktu opatrunkowego próbując ratować siódmego rannego żołnierza. "Doc" teoretycznie mógł ją spotkać, ale nic nie wskazuje, że faktycznie tak było.

W serialu zasugerowano, że babcia Eugene'a była ludową uzdrowicielką (traiteur – taka kreolska szamanka, która katolickimi modlitwami i nakładaniem rąk leczyła różne schorzenia), ale jego rodzina stanowczo zaprzeczyła tym rewelacjom.

Jego syn powiedział, że Roe nie mówił z tak mocnym akcentem (Cajun) jak przedstawiono w serialu.


Powołanie

Jego rodzinie nie są znane żadne szczegóły związane z jego początkiem kariery wojskowej. Z dokumentacji wynika, że zaciągnął (werbunek na czas wojny plus 6 miesięcy) się 12 grudnia 1942 r. w Lafayette (Luizjana), a służbę rozpoczął z dniem 18 grudnia 1942 r. Poza tym wojskowe papiery wskazują, że miał niebieskie oczy i brązowe włosy, mierzył ok. 173 cm (5'8'') i ważył ok. 70 kg (156 lbs).


Ślub

Przed lądowaniem w Normandii, gdy stacjonował w Aldbourne (Wielka Brytania), poznał  dziewczynę o imieniu Maxine. Początkowo nie wywarł na niej wielkiego wrażenia, ale wytrwale zabiegał o jej względy. Pewnego razu śledził ją gdy wracała do domu i postanowił zrobić jej niespodziankę. Zapukał do drzwi i zapytał o Maxine, ale jego konsternacja musiała być duża gdy usłyszał, że taka tu nie mieszka. Okazało się, że dziewczyna nie podała mu  prawdziwego imienia (co było częstym wybiegiem brytyjskich dziewczyn). Naprawdę miała na imię Vera.

Aby upamiętnić ten żart jednej z córek dali na imię Maxine. Druga została Marlene w związku z popularną podczas Drugiej Wojnie światowej piosenką "Lili Marlene".

Z ciekawszych prezentów Roe podarował Verze posrebrzany pistolet z perłową rękojeścią, która na jednej stronie miała jego zdjęcia, a na drugiej widniała jej podobizna. Niestety został wyrzucony przez jej brata do kanału (z kolei matka Eugene'a wyrzucała przywiezionego przez niego na pamiątkę Lugera ze swastyką).

Ich ślub został zaplanowany na 6 czerwca 1944 r., czyli ostateczną datę Inwazji, która była przekładana z uwagi na złe warunki atmosferyczne. Roe gdy zorientował się kiedy nastąpi dzień "D", nie miał możliwości skontaktowania się z narzeczoną i ostatecznie stała sama przy ołtarzu, czekając na narzeczonego, który wówczas "łatał" rannych we Francji. Ostatecznie postanowili pobrać się po zakończeniu wojny (8 maja 1945 r. – Dzień Zwycięstwa) i ślub odbył się w lipcu 1945 r. Była to cicha i szybka ceremonia – świadkami byli taksówkarz i jeszcze jedna przypadkowa obca osoba.

 

Podczas wojny

Roe został ranny podczas operacji Market-Garden w Holandii. Podczas lądowania zahaczył o drut kolczaty i poharatał sobie łydkę, ale szybko wrócił do kolegów, za co został odznaczony Fioletowym Sercem. Miał więcej niż jedno Fioletowe Serce, ale rodzina nie wie w jakich okolicznościach odznaczono pozostałymi.

Jeden z weteranów, Earl McClung opowiedział rodzinie historię, która miała miejsce w Holandii. Żołnierze siedzieli okopani podczas ostrzału artyleryjskiego. Pocisk trafił w jeden z okopów. McClung uznał, że jego koledzy przeżyli, ale zostali poważanie ranni, więc zawołał sanitariusza. "Doc" przybiegł i wskoczył do feralnego okopu i okazało się, że obu żołnierzom nic nie jest. McClung przyznał, że miał potem wyrzuty, że przez niego Roe znalazł się bez powodu przez niego w niezwykle niebezpiecznej sytuacji.

Z kolei innym razem Roe miał zabrać z pola walki rannego. Wybrał do pomocy McClunga, któremu musiał wyperswadować branie karabinu podczas przenoszenia rannych.

Jeden z wnuków wspomniał o dość nieprawdopodobnej historii, która miała miejsce w Bastogne. Jego dziadek zajmował się rannym w głowę. Nie miał zbyt wielu zapasów, a rana była bardzo poważna, więc zaradny "Doc" wykorzystał błoto i śnieg, włożył z powrotem mózg do głowy, dzięki czemu zdobył wystarczająco czasu, aby człowiek uzyskał pomoc.

Podczas pobytu w Orlim Gnieździe miał dodatkową fuchę – dowoził ciężarówką alkohol dla dowództwa (szampany i brandy) i pozostałych kolegów (wino i piwo).

W prezencie ślubnym od Kompanii E dostał zestaw noży i widelców (bez łyżeczek!) z Orlego Gniazda Hitlera, z pięknymi nazistowskimi ozdobami. Później przekazał je do muzeum.

 

Po wojnie

W listopadzie 1945 r. został zwolniony ze służby i do USA. Vera dołączyła do niego późnej. Młoda para zamieszkałą w Baton Rouge (Luizjana), gdzie doczekała się trójki dzieci: dwóch córek – Maxine i Marlene oraz syna – Eugene jr. Niestety, rozwiódł się po 27 latach. 5 lat później znowu się ożenił (Vera nie wyszła ponownie za mąż, ale mimo tęsknota za rodziną nie wróciła do ojczyzny). O dziwo Vera była w dobrych relacjach z jego nową żoną – Myrtle Roe.

Eugene założył firmę budowlaną. Ten biznes jest sezonowy – były momenty, gdy rodzina była na skraju bankructwa, ale były także czasy gdy nie brakowało pieniędzy. Jego syn przyznał, że Eugene senior był zawiedziony, gdy po studiach zdecydował się pracować w korpo (Exxon), a nie chciał przejąć jego firmy. Wcześniej Roe był zawiedziony tym, że jego syn nie zdecydował się skorzystać ze stypendium w West Point. Niemniej Roe, mimo tego, że sam ukończył raptem 6 klas podstawówki, zadbał, aby Eugene jr przykładał się do nauki i był bardzo dumny, gdy jego syn ukończył studia z wyróżnieniem.

Gdy Roe zakończył swoją przygodę z branżą budowlaną, imał się różnych tymczasowych zajęć, a następnie kupił sklep z odzieżą i sprzętem, który później doszczętnie spłonął, a następnie został odbudowany.

Roe był hojny dla wnuków i pozwalał im na wiele. Niemniej był dość konserwatywny – gdy jego syn przejawiał zainteresowanie pisaniem i grą w zespole muzycznym – stwierdził, że to dobre dla dziewuch, a prawdziwego faceta. Ale jego rodzina podkreślała, że był niesamowicie spokojny, miał pozytywne nastawienie do życia i wychodził z założenia, że wszystko można naprawić. Rodzina podkreśla, że takie prozaiczne problemy takie jak brak pieniędzy były niczym w porównaniu z tym czego doświadczył podczas wojny, stąd jego opanowanie.

Dopiero pod koniec życia złapał kontakt z dawnym kolegami z Easy Company.

Nałogowo palił Lucky Strike'i, po kilka paczek dziennie aż do śmierci), co niewątpliwie miało wpływ na to, że na początku lat 90-tych zdiagnozowano u niego raka (chyba płuc?). Pod koniec życia stał się religijny – regularnie czytał Biblię, by w ten sposób chciał pogodzić się ze swoim nieuchronnym losem. Zmarł we śnie 30 grudnia 1998 r.

 

Bibligrafia:

  • Stephan Ambrose  –  Kompania braci. Kompania E 506 Pułku 101 Dywizji Powietrznodesantowej. Od Normandii do Orlego Gniazda Hitlera
  • Marcus Brotherton –  A Company of Heroes: Personal Memories bout the Real Band of Brothers and the Legacy They Left Us (zawiera relacje jego syna i wnuków o późnijeszych losach Eugene'a)
  • Archiwalna strona (forum) założona przez jego wnuków. Zawiera sporo unikalnych zdjęć Eugene'a Roe zarówno z czasów wojennych, jak i późniejszego życia. Przy okazji można zobaczyć jak internet wyglądał dwie dekady temu.
  • Archiwalna Baza NARA dotycząca poborowych podczas Drugiej Wojny Światowej
  • Informacje o pogrzebie i członkach rodziny. Jak ktoś ma trochę czasu może pobawić się w wyszukanie tych osób na FB czy Linkedinie. Warto wspomnieć, że dwa lata temu jego wnuk, Chris Langlois wydał ilustrowaną książkę o Kompanii E (How Easy Company Became a Band of Brothers).
  • Pillpeople.com – Eugene Roe
  • Don Addor – Noville Outpost of Bastogne - My Last Battle (trochę informacji nt. prawdziwej Renée Lemaire)

***