Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Indie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Indie. Pokaż wszystkie posty

piątek, 24 września 2021

Maduvu

Maduvu
To już szósta indyjska broń na łamach mojego bloga. Jeśli myśleliście, że nic już Was nie zaskoczy, to mam dziś dla Was połączenie małej tarczy z dwoma rogami antylopy indyjskiej używane w tamilskiej sztuce walki Silambam.

Maduvu (inaczej: madu lub maru) to puklerz, którego uzupełnieniem są dwa "sztylety", których ostrza są skierowane w przeciwległych kierunkach i które są wykonane z rogów antylopy indyjskiej. Rogi pełnią również rolę imacza (uchwytu) do trzymania tarczy. Niekiedy końcówki rogów wzmacniano metalowymi okuciami. Natomiast w Pendżabie tworzono Maduvu całkowicie stalowe.

Maduvu była bronią joginów i fakirów, którzy ze względów religijnych nie mogli używać tradycyjnego (konwencjonalnego) oręża, a także biedoty. Jednak zyskała również popularność w armii Imperium Marathów. Cenili ją również muzułmańscy najeźdźcy. Maduvu to broń defensywna. Istnieją różne style walki oparte na ruchach zwierząt takich jak: żaba, waż, mysz, tygrys, słoń, czy orzeł.

 

Maduvu

Obrażenia: 1k4 (kłute)

Klasa pancerza: +1 (tarcza)

Właściwości: finezyjny (finnese), lekki (light)

Specjalne:

Riposta. Postać w swojej turze może użyć akcji dodatkowej (bonus action), aby wykonać atak jednym z ostrzy.

Parowanie. Postać może wykorzystać akcję reakcję, aby doliczyć +1 do KP, aby sparować cios bronią zadany w walce wręcz.

 

Większe Maduvu (opcjonalnie)

Ostrza (rogi) tej wersji broni są nieco dłuższe i należy traktować je jako odpowiedniki krótkich mieczy, które zadają po 1k6 obrażeń kłutych.


PS: To jubileuszowa, setna notka na moim blogu :)

środa, 1 września 2021

Haladie

Bohaterem dzisiejszego wpisu jest haladie, obusieczny sztylet składający się z dwóch zakrzywionych ostrzy (o długości ok. 22 cm każde) osadzonych po przeciwległych stronach jednej rękojeści wykonanej z drewna, metalu, rogu lub kości słoniowej. Krawędź ostrza mogła być gładka lub ząbkowana.

Pochodzenie

Broń ta była używana przez indyjskich wojowników z klanów Radźputów i wykorzystywano ją w starciach na bliski kontakt, zarówno jako broń kłującą, jak i sieczną. Haladie pełnił również rolę przedmiotu ceremonialnego. Pochodzenie tego oręża jest trudne do ustalenia, ale wiadomo, że poza Indiami był znany na terenach Syrii i broń tego typu znaleziono na terenie Sudanu.

Modyfikacje

Niektóre wersje haladie miały z jednej strony rękojeści osłonę na dłoń, która mogła pełnić role kastetu lub mogła służyć do parowania ciosów. Jeszcze inne haladie miały osadzone na tej osłonie trzecie ostrze.

Haladie with 3 blades

 Castlevania

O krok dalej poszli twórcy Castlevanii, w której można było eksterminować przeciwników mającym cztery ostrza haladie-krzyżem, którym miotało się jak czakramem.

Gwiezdne Wojny

Bardziej futurystyczną i większą wersją tej broni władał Darth Maul. Obustronny miecz świetlny powstał, ponieważ Zabrak nie był wstanie pokonać za pomocą konwencjonalnego miecza Mistrza Jedi, Siolo Ur Manki. Ostatecznie zwyciężył podstępem, aktywując drugie ostrze.

- Jedno ostrze ma swoje ograniczenia, Mistrzu, zarówno w ataku, jak i obronie. Dlatego możliwość walki dwoma końcami ma dla mnie sens − wyjaśnił Darth Sidiousowi dlaczego korzysta z nietypowego oręża.

Darth Maul Lightstaff

Edytorski sztylet

Na koniec jeszcze jedna ciekawostka. Podczas redagowania tekstu można wywołać podwójny sztylet za pomocą następującej kombinacji klawiszy: ALT + 0135. Z kolei kombinacja ALT + 134 wywoła zwykły sztylet. Efekt będzie zależał od zastosowanej czcionki. Zresztą spróbujcie sami.

***

Haladie

Obrażenia: 1k4 / 1k4 (kłute)

Właściwości: finezyjny (finnese), lekki (light)

Specjalne:

Podwójny atak. Postać w swojej turze używając akcji dodatkowej (bonus action) może wykonać atak drugim końcem broni, tak jakby postać walczyła dwiema broniami i wykonywała atak bronią trzymaną w drugiej dłoni.

Większe Haladie (opcjonalnie)

Ostrza tej wersji broni są dłuższe i należy traktować je jako dwa krótkie miecze zadające po 1k6 obrażeń kłutych. 

piątek, 6 sierpnia 2021

Czakram

Kolejna broń z Półwyspu Indyjskiego: coś dla miłośników frisbee i Xeny wojowniczej księżniczki.

Czakram

Czakram ma kształt płaskiej metalowej obręczy o ostrej zewnętrznej krawędzi o średnicy ok. 13-30 cm (samo ostrze ma ok. 13-25 mm szerokości). Często zdobiono go napisami lub ornamentami. Jeśli chodzi o techniki miotania − nie jest jasne czy rozkręcano go na palcu, czy rzucano nim z zamachem całego ciała tak jak dyskiem. Chociaż w walce z ciężko opancerzonym przeciwnikiem czakram był bezużyteczny, jednak według miejscowych przekazów dobrze przeszkolony wojownik był w stanie ciskając czakramem odciąć głowę lub kończynę wroga. Niemniej ta broń nie nadawała się do walki wręcz. Atakujący mógł łatwo pokaleczyć ręce trzymając ostrą obręcz i próbując uderzyć nią przeciwnika.

Sikhowie wykorzystywali czakram również jako element pancerza chroniący głowę: nosili go nawleczonego na specjalne, spiczaste nakrycia głowy.

Sinkhowie z czakramami

Pierwsze wzmianki o tym orężu pochodzą ze starożytnych źródeł hinduskich. Czakram miał być bronią korzystał boga Winszu. Również w relacjach Duarte Barbosy z ok. 1516 r. znajdują się wzmianki o czakramach. Portugalczyk z uznaniem opisywał wyszkolenie żołnierzy sułtanatu Delhi. Czakram pojawia się również w brytyjskich doniesieniach o tradycyjnym uzbrojeniu indyjskim. Co ciekawe istnieją relacje dokumentujące użycie tej broni przez indyjskich żołnierzy we Francji podczas I Wojny Światowej (1916 r.).

W popkulturze najbardziej znaną postacią walczącą tym nietypowym orężem jest tytułowa bohaterka kultowego w latach 90-tych serialu Xena: Wojownicza księżniczka.

 

Czakram

Obrażenia: 1k6 (cięte)

Właściwości: finezyjny (finnesse), lekki (light), rzucany (thrown)

Zasięg: 9/18 m (20/40 stóp; 4/8 pól)

Specjalne:

Powrót. Po wykonaniu ataku czakram wraca do atakującego.

Wiele celów. Atakujący może wykonać atak przeciwko kilku przeciwnikom znajdującym się w linii prostej. Atakujący wykonuje jeden rzut ataku i w przypadku trafienia każdy z celów otrzymuje 1k4 obrażeń (nie dolicza się do obrażeń premii z Siły lub Zręczności).

Rozbrojenie. Atakujący może wykonać zadeklarować, że atak zamiast obrażeń wytrąci z ręki (rąk) broń przeciwnika (-ów).

Cena: 10 sz.

środa, 9 czerwca 2021

Katar

 

Do niedawna byłem przekonany, że Katar to broń wywodząca się z Bliskiego Wschodu. Bynajmniej nie z powodu Altaira z Assasain's Creed, lecz pewnego azjatyckiego państwa ze stolicą w Doha. Niemniej tak naprawdę katar wywodzi się z południowych Indii. Trudno ustalić kiedy dokładnie powstała ta broń. Można przyjąć, że pierwsze dowody na jej istnienie pochodzą z okres ok. X-XIII w., a dużą popularność zyskały w okresie XVI-XIX w. Służy ona do zadawania szybkich, niespodziewanych pchnięć. Szczególnie biegli w walce katarami wojownicy byli również zadawać cięcia i parować ciosy przeciwników. Cechą szczególną kataru jest poprzeczny uchwyt w kształcie litery "H", który oddziela ostrze od dłoni użytkownika oraz proste i obustronnie zaostrzone ostrze. Katar ma zazwyczaj proste trójkątne ostrze o długości ok. 20 cm (całość mierzyła ok. 40-50 cm). Niemniej występują wersje o "widelcowym", "pofalowanym" lub zakrzywionym ostrzu. Siła pchnięcia katarem była tak duża, że ostrze niekiedy było pogrubiane, aby uniknąć jego wygięcia lub złamania.

Była to zabójcza broń z powodu wygodnie usadzonej rękojeści, ułatwiającej zadawanie silniejszych i szybszych ciosów niż przy użyciu zwykłego sztyletu. Katar był używany w walce szczególnie na bliskie odległości, głównie ze względu na swoją skuteczność przy przebijaniu ubioru ochronnego przeciwnika (w tym kolczug, a nawet zbroi płytowych), a jego użycie przypominało zadawanie ciosów bokserskich.

W późniejszym okresie pojawiły się katary z rozkładanymi na boki ostrzami, jednak dyskusyjna jest praktyczność wykorzystania bojowego takiej broni. Niektórzy twierdzą, że bardziej pełniły one funkcję gadżetu-pamiątki dla turystów mającego działać na wyobraźnię, niż broni, która można było wyrządzić większą krzywdę niż standardowym katarem.

Indyjscy możni często nosili ozdobne katary jako oznakę swego statusu społecznego. Ich rękojeści były emaliowane, wysadzane klejnotami lub nawet pozłacane. Z uwagi na wilgotny i gorący klimat pochwy do katarów często były wykonywane z materiałów (jedwab, aksamit), a nie stali.

Katar
Katar w D&D: 3e (u dołu) i 4e (u góry)
Podobno byli i tacy, co z parą katarów ruszali na polowanie na słonie, czy nawet... tygrysy. Zabicie tej bestii z użyciem tej broni było uważane za oznakę szczególnej odwagi i umiejętności bojowych.

Katar pojawił się w ekwipunku poszukiwaczy przygód do D&D 3e i 3,5e jako broń prosta (sztylet do pchnięć), zadająca 1k4 obrażeń kłutych i potrójne obrażenia przy trafieniu krytycznym (20 x 3). Z kolei w D&D 4e był już bronią nadzwyczajną (lekkie ostrze) zapewniająca premię +3 z biegłości do ataku (większość standardowych broni miała premię +2) zadającą 1k6 obrażeń kłutych jako poręczna broń o potężnym krytyku. Niemniej w D&D 5e katar zniknął ze zbrojowni.

 

Obrażenia: 1k4 (kłute)

Właściwości: finezyjny (finnese), lekki (light)

Specjalne:

Potężny krytyk. Przy trafieniu krytycznym rzucasz na obrażenia zadane bronią nie dwukrotnie, lecz czterokrotnie. Ta premia nie liczy się do obrażeń wynikających innych źródeł takich jak np. ataki specjalne (m. in. ukradkowy atak Łotra, zguba kolosów Łowcy, Przewaga bojowa Wojownika) czy dodatkowe obrażenia magiczne zapewniane przez broń (np. 1k6 obrażeń od ognia)

Wykrwawienie. Cel trafiony krytycznie katarem musi wykonać rzut obronny na Kondycję o ST 8+premia z biegłości i Siły lub Zręczności atakującego (w zależności od tego, która premia została doliczona do trafienia przez atakującego) lub zadana mu rana zacznie obficie krwawić i na początku swojej tury będzie otrzymywał ilość obrażeń ciętych równych ilości premii z biegłości atakującego. Cel przestanie się wykrwawić jeżeli jego rana zostanie skutecznie opatrzona, co wymaga sukcesu w teście Mądrości (Medycyna) o ST równej ST oblanego wcześniej rzutu obronnego lub cel odzyska punkty wytrzymałości dzięki magicznemu leczeniu (m. in. zaklęcie lub mikstura). 

 

wtorek, 1 czerwca 2021

Urumi

Po tygrysim pazurze, przedstawiam kolejną broń z Półwyspu Indyjskiego. Urumi to nietypowy miecz wywodzący się z regionu Kerela. Z jego rękojeści, zamiast klasycznego ostrza, wychodzi jedna lub kilka (niektóre źródła podają, że nawet kilkanaście) wstęg z giętkiej ostrej stali o długości od 50 do 150 cm i szerokości ok. 2,5 cm. Broń jest łatwa do ukrycia, ponieważ można ją zwinąć w rulon lub nosić owiniętą wokół pasa. Chociaż wygląda dość niepozornie, jest uznawana za jedną z najniebezpieczniejszych broni wykorzystywanych w tradycyjnych indyjskich sztukach walki kalarip-payattu. Jej używanie wymaga dobrej koordynacji ruchowej i koncentracji, ponieważ w przypadku błędu jej dzierżyciel sam może doznać poważnych obrażeń. Chociaż okrężne ruchy elastycznej klingi tworzą wokół władającego tą bronią "bańkę" ochronną i umożliwiają zaatakowanie przeciwnika znajdującego się nawet za jego plecami, słabą stroną tego oręża jest utrudniona kontrola nad ostrzami w momencie wyprowadzania ataku. Aby bezpiecznie posługiwać się urumi należy najpierw, za pomocą kolistych obrotów gibkich ostrzy wokół własnego ciała, wprowadzić je w odpowiednio szybki ruch. Każde nagle spowolnienie może okazać się bardzo niebezpieczne dla szermierza, ponieważ klinga niemal cały czas jest prowadzona blisko czułych części ciała takich jak głowa i szyja. Dlatego istotne jest utrzymywanie tempa obrotów. W każdym razie nauka władania tą bronią była zarezerwowana wyłącznie dla najlepszych wojowników.

Chociaż gorący i wilgotny klimat subkontynentu indyjskiego nie sprzyja używaniu pancerzy, warto nadmienić, że urumi nie jest w stanie zagrozić ciężkopancerzonemu przeciwnikowi.

W lokalnym folklorze nadal żywa jest legenda opowiadająca o tym jak jeden mężczyzna za pomocą urumi zdołał zabić 9 przeciwników jednym ciosem, co świadczy o niezwykłej skuteczności tego oręża w walce z wieloma wrogami. 

Na jednym z for internetowych  miłośników noży natknąłem się na nagranie z testowania niskobudżetowego (ze stalowej taśmy do palet) treningowego  urumi. Ten sam użytkownik dokonał również porównania skuteczności urumi (tępego), maczety i bata w "konfrontacji" z dynią.

 

Obrażenia: 1k8 (cięte)

Właściwości. finezyjny (finesse), dalekosiężny (reach).

Specjalne:

Wirujący atak. Dzierżący urumi może wykonać jeden test ataku przeciwko wszystkim stworzeniom znajdującym się w promieniu 1,5 m (5 stóp; 1 pola) wokół niego. Każdy trafiony cel otrzymuje 1k8 obrażeń.

Opcjonalnie: Wirujący atak jest wykonywany z utrudnieniem, ale ataki wymierzone w dzierżącego urumi są wykonywane z utrudnieniem do początku jego następnej tury.

Oplątanie. Dzierżący urumi może wykonać atak niezadający obrażeń. W przypadku trafienia cel jest pochwycony (grappled). Pochwycony cel otrzymuje na początku swojej rundy ilość obrażeń odpowiadający premii z biegłości atakującego. Cel otrzymuje analogiczną ilość obrażeń w przypadku nieudanej próby oswobodzenia się.

Hałas. Stworzenie, które skupia się na zaklęciu w momencie, gdy rozpocznie swoją turę znajdując się w zasięgu urumi musi wykonać test koncentracji o ST 10.

Krytyczne pudło. W przypadku krytycznego pudła dzierżyciel urumi otrzymuje ilość obrażeń odpowiadającą jego premii z Siły lub Zręczności (w zależności od tego o jaką cechę był oparty atak).

Cena: 20 sz

sobota, 29 maja 2021

Tygrysi pazur

W języku hindi tygrysi pazur to bagh nakh. Tę broń można uznać za dalekiego kuzyna kastetu. Używali jej głównie skrytobójcy i złodzieje działający na Półwyspie Indyjskim. Bagh nakh składa się z dwóch pierścieni zakładanych na kciuk i mały palec, pomiędzy którymi na metalowym stelażu kryje się od 3 do 5 ostrzy (pazurów). Zdarzało się, że dla niepoznaki pierścienie były zdobione i wysadzone klejnotami. Istniały również wersje z jednym lub dwoma zakrzywionymi ostrzami służącymi do dźgnięć. 

Bagh nakh jest najbardziej kojarzony z XVII-wiecznym hinduskim wojownikiem i twórcą Imperium Marathów − Śiwadźim, który walczył przeciw islamskiej ekspansji i represjom wobec wyznawców hinduizmu. W 1659 r. spotkał się na osobności z generałem sułtanatu Bidźapur, Afzalem Khanem. Śiwadźi przeczuwał podstęp, więc pod ubraniem miał kolczugę, a na ręce ukryty bagh nakh. Obaj przywódcy objęli się tradycyjnym pozdrowieniem i zaczęli się... mordować. Sporne jest ustalenie kto zaczął, jednak wiemy jaki był efekt tych "zapasów". Katar (sztylet do pchnięć) Khana nie przebił kolczugi Śiwadźiego, a w odpowiedzi Śiwadźi chwycił przeciwnika za rękę i ukrytym bagh nakhem, niczym tygrys wbił pazury w ciało przewiewnika, zadając mu śmiertelne rany. W następstwie doszło do bitwy pod Pratapgarh, pomiędzy siłami Śiwadźiego i wojskami sułtanatu Bidźapur, zakończonej triumfem oddziałów tego pierwszego, który został okrzyknięty bohaterem.

Z kolei z czasów kolonialnych pochodzą brytyjskie relacje opisujące walki pijanych zapaśników uzbrojonych w tę broń, którzy ku uciesze publiczności, rozszarpywali się na strzępy.

Współcześnie bywa wykorzystywany przez młode dziewczyny do samoobrony.

 

Tygrysi pazur

Obrażenia: 1k4 (cięte)

Właściwości: finezyjny (finesse), lekki (light)

Specjalne:

Wykrwawienie. Cel trafiony krytycznie bagh nakh musi wykonać rzut obronny na Kondycję o ST 8+premia z biegłości i Siły lub Zręczności atakującego (w zależności od tego, która premia została doliczona do trafienia przez atakującego) lub zadana mu rana zacznie obficie krwawić i na początku swojej tury będzie otrzymywał ilość obrażeń ciętych równych ilości premii z biegłości atakującego. Cel przestanie się wykrwawić jeśli jego rana zostanie skutecznie opatrzona, co wymaga sukcesu w teście Mądrości (Medycyna) o ST równej ST oblanego wcześniej rzutu obronnego lub cel odzyska punkty wytrzymałości dzięki magicznemu leczeniu (m. in. zaklęcie  lub mikstura).

Opcjonalnie: Nieudany rzut obronny cel może powtarzać na koniec każdej swojej tury.

Poręczny: Stworzenie uzbrojone w bagh nakh może wykonywać ataki bronią dwuręczną. Opcjonalnie: Ataki wykonywane bronią dwuręczną przez postać uzbrojoną w bagh nakh są wykonywane z utrudnieniem.

Cena: 5 sz.

 

Tygrysi pazur z nożem

Obrażenia: 1k4 (cięte; bagh nakh) lub 1k4 (kłute; nóż)

Właściwości: finezyjny (finesse), lekki (light)

Specjalne:

Wykrwawienie. Jak wyżej.

Szybki cios. Stworzenie uzbrojone w bagh nakh z nożem po wykonaniu ataku nożem, może wykorzystać akcję dodatkową do wykonania ataku bagh nakh. W przypadku trafienia bagh nakh, stworzenie nie dolicza premii z Siły (lub Zręczności) do obrażeń.

Cena: 25 sz.