sobota, 5 grudnia 2020

9. Przesyłka do Doliny Lodowego Wichru: Skrucha Vanifer

 Ostatnia dostawa

To już szósta i ostatnia dostawa, której Lusańscy Doręczyciele się podejmą w tej serii. Tym razem chodzi o nietypową prośbę Vanifer, byłej liderki Kultu Wiecznego Płomienia, jednego z kultów żywiołów, któremu gracze mieli okazję stawić czoła podczas kampanii Princes of Apocalypse. W tym niekanonicznym wydaniu, Vanifer przeżyła ciężką próbę w Dolinie Dessarin i rozwiązała kult po klęsce, jakiej zaznała z rąk poszukiwaczy przygód. Po powrocie do Luskan wręczyła postaciom Rozpałkę (Tinderstrike), legendarny sztylet dzięki któremu można przywołać do Materialnego Planu Imiksa, Księcia Złych Żywiołów.

Vanifer zaplanowała, że wyrzuci ten przesiąknięty złem sztylet do Lodowca Reghedów, aby jego moc nigdy więcej nie została wykorzystana do wezwania Księcia Złego Ognia. Dała go Luskańskim Doręczycielom, ponieważ obawiała się, że złe moce mogą przezwyciężyć jej zdrowy rozsądek. Teraz Luskańscy Doręczyciele podróżują do ustalonego miejsca na lodowcu, aby spotkać się z nią i zakończyć tę opowieść.

Po zakończeniu tej przygody można łatwo przenieść postacie prosto do kampanii Icewind Dale: Rime of the Frostmaiden. Jednak być może gracze będą zamiast tego woleli kontynuować przygody jako członkowie Luskańskich Doręczycieli! Możesz stworzyć całą kampanię opartą na tej koncepcji. Jakie inne zakątki Fearunu Luskańscy Doręczyciele mogliby odwiedzić, aby zrealizować kolejne niebezpieczne dostawy? Wysoki Las? Pustynię Anauroch? Jakie coraz potężniejsze potwory mogłyby zagrozić im podczas ich niebezpiecznych misji?

 


Podróż do Lodowca Reghedów

Postacie zaczynają przygodę w Dziesięciu Miastach. Bryn Shander to duże miasto, w którym znają BNów, co czyni z niego sensowne miejsce do zaczerpnięcia odpoczynku i zregenerowania sił. Drużyna może spędzić początkową część tej przygody przygotowując się do podróży lub odprężając się w towarzystwie BNów, których mieli okazję poznać podczas szóstego spotkania niniejszej serii.

Paczka od Vanifer zawiera mapę wskazującą drogę z Bryn Shader do obozu Vanifer, który urządziła na Lodowcu Reghedów. Mapa wskazuje szczelinę w lodowcu, do której Vanifer planuje wrzucić sztylet.

Gdy postacie będą już gotowe do wyruszenia, droga z Bryn Shander do Lodowca Reghedów powinna zająć im 3 dni wędrówki przez śnieżne pustkowia Doliny Lodowego Wichru. To niebezpieczna kraina, ale nie znalazła się jeszcze pod złym wpływem Mroźnej Panny – Auril, więc drużyna nie napotka po drodze na potwory. Niemniej jeśli chcesz, możesz dodać losowe spotkania, aby nadwątlić siły postacie przed czekającym na nich spotkaniem na lodowcu. Rozważ wylosowanie spotkań z tabeli niskopoziomowych Arktycznych Spotkań z podręcznika Xanathar’s Guide to Everything.

 

Spotkanie społeczne: Skrucha Vanifer

To spotkanie jest odpowiednie dla drużyny dla postaci na 3. poziomie doświadczenia.

Spotkanie rozpoczyna się, gdy postacie dotrą do obozowiska Vanifer na szczycie Lodowca Reghedów. W niniejszym spotkaniu drużyna musi przezwyciężyć złą moc Rozpałki, po to, aby Vanifer mogła wyrzucić ją do Lodowca Reghedów i ugasić jej ognistą moc. To spotkanie może okazać się trudniejsze jeżeli którakolwiek z postaci używała Rozpałki podczas dotychczasowych przygód, ponieważ moc sztyletu będzie usiłowała wywrzeć zły wpływ na każdego, kto kiedykolwiek zestroił się z nim.

Przeczytaj lub sparafrazuj następujący opis, aby rozpocząć scenę:

Wdrapujecie się po oblodzonym stoku, z twarzami zakrytymi przed mroźnym wiatrem i śnieżną zamiecią. Docieracie do szczytu i dostrzegacie szkarłatną chorągiew powiewającą na szczycie kolejnego wzniesienia, a za nią cienką smużkę dymu. Wspinacie się na wzgórze i docieracie do flagi. W jej pobliżu, przed ogniskiem siedzi diabelstwo o czerwonej skórze i lśniących czarnych włosach. Wpatruje się w Was swymi świecącymi złotymi oczami i wstaje.

„Przybyliście” – mówi poważnie. „Dziękuję Wam za podjęcie się tej wyprawy. Jest tu… strasznie zimno”. Zerka przez ramię na ogromną szczelinę w lodowcu znajdującą się jakieś 50 stóp dalej. „Jestem gotowa, aby zakończyć tę smutną historię i ruszyć dalej. Macie to? Sztylet, Rozpałkę”?

Vanifer jest zimna, zdeterminowana i posępna. Zwykle bywała żwawa i chętna do opowiadania sarkastycznych dowcipów, ale Dolina Lodowego Wichru nie była dla niej łaskawa. Jeśli postacie zapytają ją o to, dlaczego chce pozbyć się Rozpałki, wyjawi kilka szczegółów dotyczących jej przeszłości i swej misji:

  • Kiedyś tym sztyletem prawie udało mi się przywołać Księcia Żywiołów, który mógłby zamienić w popiół Wybrzeże Mieczy. Nie mogę cofnąć krzywd, które wyrządziłam, ale mogę upewnić się, że ta nikczemna broń nie zostanie już nigdy więcej użyta.
  • Rozpałki nie można zniszczyć w żaden znany mi sposób. A tak przynajmniej żaden śmiertelnik nie będzie w stanie dotrzeć do niej.
  • Po wszystkim… spróbuję rozpocząć nowe życie. Zrobię coś dobrego lub... przynajmniej postaram się nie wyrządzić nikomu krzywdy. Ogień może zrobić coś gorszego niż tylko fizyczną krzywdę.

Gdy postacie zakończą rozmowę, Vanifer ruszy w kierunku szczeliny w lodowcu. „Mogę prosić Was o jeszcze jedną przysługę? Rozpałka ma wielką moc, która potrafi zaćmić umysł. Nie jestem pewna czy uda mi się bez problemu jej pozbyć.”

 

Sztylet został rzucony

Gdy postać spróbuje wyrzucić Rozpałkę do lodowej szczeliny (lub w inny sposób spróbuje zniszczyć lub zabezpieczyć ją), musi wykonać rzut obronny na Charyzmę o ST 15. Jeśli postać była kiedykolwiek zestrojona z Rozpałką, wykonuje ten rzut z utrudnieniem. Stworzenie, któremu nie powiedzie się rzut obronny może atakować wyłącznie Rozpałką i nie może rzucać zaklęć. Ten stan trwa dopóki postać dzierży sztylet, natomiast jeżeli sztylet zostanie stworzeniu odebrany siła – będzie ono ogłuszone (stunned) aż do zakończenia jego następnej tury. Postać może spróbować wydrzeć Rozpałkę innej istocie wykonując jako akcję udany test sporny Siły.

Na początku każdej tury postać opętana przez Rozpałkę może wykonać rzut obronny na Charyzmę o ST 20. W przypadku sukcesu będzie ogłoszona (stunned) do rozpoczęcia swojej kolejnej tury. Gdy postać nie będzie już ogłuszona (stunned), będzie odporna na zły wpływ sztyletu przez następne 24 h.

W przypadku nieudanego rzutu obronnego usłyszy niski skwierczący głos Imiksa, którzy przemówi do niej za pośrednictwem sztyletu. Książę Złych Żywiołów wypowie jedną z poniższych złowieszczych kwestii:

  • Zazdroszczą ci twojej mocy. Zniszczą cię, aby odebrać ci twoją nagrodę. Zrób to pierwszy!
  • Dzierżysz moc przekraczającą ich wykraczającą poza ich ograniczony zakres poznania. Udowodnij im, że powinni pokłonić się przed Tobą!
  • Ciepło płomienia osłoni Cię przed ich zimną nienawiścią. Oni cię nienawidzą Będą okłamywać. Nie ufaj im...

Vanifer rozpocznie spotkanie próbując wyrzucić sztylet w lodową otchłań. Z powodu tego, że przez bardzo długi czas była zestrojona z Rozpałką, automatycznie ponosi porażkę w rzucie obronnym i nie może skorzystać ze swej zdolności Legendarna Odporność (Legendary Resistance), aby odnieść sukces. Zaatakuje drużynę (ma premię do ataku +9, zadaje 1k4+5 obrażeń ciętych plus 2k6 obrażeń od ognia; poza tym ma 112 PW, 15 KP i następujące rzuty obronne: Siła +0, Zręczność +3, Kondycja +3, Inteligencja +1, Charyzma +4), widocznie nie jest przy zdrowych zmysłach, zwłaszcza jeśli postacie będą usiłowały odebrać jej sztylet. Jak wspomniano powyżej, Venifer nie może rzucać czarów. Poza tym wykonuje ataku z utrudnieniem, ponieważ resztkami świadomości jej umysł stara się odrzucić wpływ Imiksa.

Sugestia: Wyrachowanie (opcjonalnie). Jeżeli postaciom nie zależy ani na Rozpałce, ani życiu Vanifer, postacie mogą spróbować wrzucić ją ze sztyletem w lodową szczelinę.

Spotkanie kończy się gdy Rozpałka zostanie wyrzucona w lodową przepaść. Przeczytaj lub sparafrazuj następujący opis:

Sztylet odbija się od lodowych ścian szczeliny, pobrzękując założenie gdy znika z pola widzenia. Vanifer wzdycha, gdy jego nikłe dzięki zanikają w hałasie polarnego wiatru. „Dziękuję” – mówi słabym głosem. „I… przepraszam. Czy mogę udać się z Wami z powrotem do Dekapolis? Zostawiłam tam swoje złoto, więc będę mogła zapłacić Wam gdy wrócimy tam bezpiecznie.”

 

Zakończenie: Płomienie przed nastaniem Ciemności

Podroż powrotna do Dziesięciu Miast jest mroźna, ale w jej tracie nie wydarzy się nic szczególnego. Vanifer ma swój pokój w Komforcie Kelvina, tej samej renomowanej gospodzie, którą drużyna odwiedziła podczas swojej pierwszej wizyty w Bryn Shander, i płaci postaciom należną opłatę w wysokości 10 sz, a także daje im na pamiątkę za pomoc w uwolnieniu się od Rozpałki, złoty amulet w kształcie symbolu Kultu Wiecznego Ognia. Mówi, że nie chce go dłużej mieć przy sobie, bo wzbudza w niej złe wspomnienia, ale mimo wszystko to przydatna magiczna błyskotka. Istota o Inteligencji 5 lub więcej, która nosi ten amulet może bez ograniczeń rzucać zaklęcie (sztuczkę) wywołanie płomienia (produce flame).

***

Rozpałka (Tinderstrike)

Broń prosta (sztylet), do walki wręcz, legendarna (wymaga zestrojenia)

Rozpałka to niespotykanie ostry krzemienny sztylet. Iskry sypią się kaskadami, gdy jego ostrze trafi w coś twardego. Jego rękojeść jest zawsze ciepła w dotyku, a ostrze tli się przez 1k4 minut po trafieniu i zadaniu obrażeń. Zawiera w sobie cząstkę Imiksa, Księcia Złego Ognia.


Właściwości: finezyjna (finesse), lekka (light), rzucana (thrown).

Magiczne:

Umagicznienie +2. Sztylet zapewnia premię +2 do testów ataków i obrażeń.

Dodatkowe obrażenia: Stworzenie trafione tym sztyletem otrzymuje dodatkowe 2k6 obrażeń od ognia.

Mistrzostwo ognia. Postać zyskuje następujące korzyści, gdy dzieży Rozpałkę:

  • może płynnie mówić języku Ignan
  • ma odporność obrażenia od ognia
  • może rzucić zaklęcie dominacja nad potworem (dominate monster; rzut obronny o ST 17) na żywiołaka ognia. Gdy ta właściwości zostanie użyta, Rozpałka nie może być wykorzystana w tym celu ponownie aż do następnego świtu.

Taniec Wszechżernego Ognia. Będąc w węźle ognia, możesz wykonać rytuał zwany Tańcem Wszechżernego Ognia używając Rozpałki do stworzenia Niszczycielskiej kuli ognia (Devastation orb of fire). Po przeprowadzeniu rytuału Rozpałka nie może być wykorzystana do przeprowadzenia ponownie tego rytuału do następnego świtu.

Skaza. Rozpałka sprawia, że jej dzierżyciel staje się niecierpliwy i skłonny do ryzyka. Postać zyskuje następującą wadę: Działam lekkomyślnie i podejmuję ryzyko liczenia się z konsekwencjami.

 

Oryginalny tekst (ang.)

wtorek, 1 grudnia 2020

Przeklęta bezdenna piersiówka

Kaźmierz miał ogromną słabość do alkoholu, którą z uporem godnym świętobliwego paladyna temperowała jego żona. Dlatego zaopatrzył się w małą niepozorną piersiówkę, którą po kryjomu napełniał swoim ulubionym wysokoprocentowym trunkiem, aby skosztować go, gdy będzie poza zasięgiem wzroku swej upartej małżonki.

Jednak nie zawsze się mu to udawało – żona widząc go pijącego, urządzała mu karczemną awanturę, wydzierała z rąk jego piersiówkę i wylewała jej zawartość. Dlatego w Kaziku rosła frustracja i podświadomy strach przed kolejnym piekłem urządzonym przez własną kobitę. Z każdym wysączonym łykiem przelewał swe negatywne emocje do najdroższego przedmiotu zapomnienia. Pewnego razu odkrył, że chociaż jego połowica znów opróżniła jego piersiówkę, ta jest... pełna. Co więcej pusta piersiówka samoistnie napełniała się samogonem. Jednak radość nie trwała długo i szybko przygasła, gdy zorientował się, że piersiówka ma swoją mroczną stronę...

Czasem ledwie zaczął raczyć się ulubionym napitkiem, a tuż obok niego pojawiała się upiorna cienista istota, która głosem jego małżonki, strofowała go za pijaństwo. Był to jego własny demon zrodzony z rozgoryczenia i lęku przed żoninymi tyradami. Przerażony Kazik natychmiast trzeźwiał i uciekł, ile miał sił w nogach, do najbliższej świątyni, gdzie demon nie miał wstępu. Niemniej jego połowica wykończona rosnącym opilstwem i dziwacznym zachowaniem Kazika (często zdarzało się mu po pijaku rozmawiać z jakaś niewidzialną postacią i przeszkadzać kapłanom w odprawianiu nabożeństw w świątyni) żona w końcu odebrała mu jego piersiówkę i sprzedała na lokalnym jarmarku, a Kazikowi zarządziła przymusowy domowy odwyk. Jednak ten był tak bardzo związany ze swoją piersiówką, że mimo troskliwej opieki, po kilku dniach opuścił doczesny padół łez. A niepozorny przeklęty przedmiot przesycony złą destrukcyjną energią krąży po świecie...


Przeklęta bezdenna piersiówka

(cudowny przedmiot, rzadki, wymaga zestrojenia)

Magiczne właściwości:

Bezdenna. Po opróżnieniu piersiówka w przeciągu godziny wypełnia się ulubionym trunkiem właściciela.

Przeklęta. Za każdym razem, gdy piersiówka zostanie opróżniona, jej właściciel musi wykonać rzut 1k20. Jeżeli na kości wypadnie naturalna 20, obok właściciela pojawi się cienisty demon (shadow demon, SW 4), który telepatycznie, przerażająco piskliwym głosem zadającym ból będzie wypominał właścicielowi jego pijaństwo. Demon jest widzialny tylko dla właściciela i prześladuje tylko go. Demon będzie dręczył właściciela dopóki ilość jego punktów wytrzymałości (PW) spadnie do zera lub właściciel ucieknie do świątyni dobrego bóstwa albo... sam nie przepędzi demona. 

Ponadto jeżeli osoba zestrojona z piersiówką w ciągu dnia przynajmniej raz nie napije się z niej, następnego dnia o świcie uzyska +1 poziom wyczerpania. 

Aby pozbyć się zgubnego wpływu Przeklętej bezdennej piersiówki konieczne jest poddanie się zaklęciu Zdjęcie klątwy (Remove Curse).

piątek, 27 listopada 2020

Ojcowizna

Oto magiczny drewniany drąg Zena val Lenciaka, który był prostym chłopem i prowadził gospodarstwo z dziada pradziada.

Zajmowanie się zwierzętami, w przeciwieństwie do jego przodków, pochłonęło go bez reszty, dlatego nie miał czasu na założenie rodziny i lepiej dogadywał się z swoimi krówkami niż innymi ludźmi.

Jednak pewnego dnia ujrzał Cristin – siostrę lokalnego kanonika i jego konar zapłonął ( ͡° ͜ʖ ͡°) Aby zaimponować swej wybrance serca postanowił zawrzeć niekorzystną umowę i odkupić od miejscowego Janusza biznesu gospodę, w której pracowała jego luba. Gdy zorientował się, że został wyprowadzony w pole przez pracującą dla Janusza siostrę innego miejscowego kapłana, Viconię i miał stracić swą ojcowiznę, w której Janusz planował otworzyć burdel, postanowił puścić z dymem swój majątek, aby uniknąć pohańbienia swego dziedzictwa. Wszystko wskazywało, że Zen resztę swych dni spędzi w ciemnym lochu, lecz z pomocą Viconii, udało się mu uniknąć konsekwencji, podobnie jak pewnemu słynnemu błaznowi, który rozjechał powozem staruszkę przechodzącą przez ulicę ( ͡° ͜ʖ ͡°)

Późniejsze losy Zena były burzliwe. Jego ukochana okazała się obłąkaną wariatką, która puściła się z krasnoludem-włóczęgą, Yoorą. W międzyczasie wydało się, że Zen miał córkę z miejscową cichodajką (niektórzy sugerują, że miał jeszcze jedno dziecko z wdową, która jak się później okazało, że nie była wcale wdową), więc jego małżeństwo legło w gruzach. Jednak mimo przeciwności losu, gdy wydawało się, że już najgorsze ma za sobą, Zen nieświadomie wyciął święte dęby, za co nałożono na niego drakońską grzywnę. Na domiar złego jego długi wykupił Janusz, który w ramach zemsty nakazał mu codziennie rano przychodzić do swej posiadłości z kanką mleka, której zawartość ostentacyjnie wylewał na oczach sfrustrowanego chłopa i swej służby. Na pocieszenie została już tylko ojcowizna...

 

Ojcowizna

(rzadki, wymaga zestrojenia)

Biegłość: broń prosta (drąg)

Obrażenia: 1k6+1 (+3) (obuchowe)

Właściwości: Półtoraręczna (1k8+1 (+3))

Magiczne:

Umagicznienie +1. Zapewnia premie +1 do testów ataku i obrażeń.

Pogromca bestii. Po zestrojeniu Ojcowizna jest traktowana jako broń zapewniająca premie +3 do testów ataku i obrażeń podczas walki z bestiami (beast). Ponadto właściciel uzyskuje ułatwienie do rzutów obronnych przeciw atakom bestii (beast).

Rozumienie zwierząt. Po zestrojeniu 1 raz dziennie pozwala rzucić zaklęcie rozmowa ze zwierzętami (speak with animals). Zużyta magiczna moc przedmiotu regeneruje się o świcie następnego dnia. Ponadto właściciel uzyskuje ułatwienie w testach Mądrości (Opieka nad zwierzętami).

Samotnik. Po zestrojeniu właściciel ma utrudnienie do rzutów obronnych na Mądrość i testów Mądrości (Intuicja) wobec humanoidów.

wtorek, 24 listopada 2020

8. Przesyłka do Doliny Lodowego Wichru: Przemiana Jarlaxle'a

Piąta dostawa

W niniejszej przygodzie celem drużyny jest zrealizowanie kolejnej dostawy i ponowne wdrapanie się na Kopiec Kelvina, niewysoką górę w pobliżu Dziesięciu Miast, ponieważ kolejny z adresatów znajduje się na jej szczycie! Z pogłosek krążących po mieście Caer-Konig wynika, że w mieście pojawił się drow opatulony w futra. Gdy w tawernie zdjął je z siebie, goście, którzy słyszeli opowieści o Kryształowym Relikcie, rozpoznały w nim Jarlaxle'a Baenre.

Jarlaxle to wielki łotr, którego imię jest szeptane po całym Fearunie. W kampanii Waterdeep: Dragon Heist został opisany w następujący sposób:

Drow zawadiaka i sekretny Lord Luskan, Miasta Żagli. (…) Jarlaxle lubuje się w krzyżowaniu planów przeciwników. Sam lubi komplikacje wynikające z próby wtrącenia się w jego sprawy poszukiwaczy przygód i uwielbia potrzeć na ich miny, gdy ostatecznie udaje się mu ich przechytrzyć i pokonać. Niemniej nie znosi głupców, którzy grożą mu. Jeśli jest zmuszony do gwałtownej konfrontacji, szybko i brutalnie zabija oponenta, aby posłużył jako przykład tego, że nie warto z nim zadzierać, a następnie odchodzi jakby nigdy nic.

Jednak Jarlaxle, którego postacie będą miały okazję spotkać podczas tej przygody to ponury i metodyczny drow. Jego tradycyjna nonszalancka postawa została utemperowana przez lodowaty chłód Doliny Lodowego Wichru i zmartwienie ciążące na jego sercu. Jego agenci z Bregan D’aerthe stacjonujący na północy poinformowali go nadprzyrodzonym zagrożeniu czającym się w tej mroźnej krainie, a on sam obawia się, że może mieć to związek z mocą Crenshinibonu, legendarnego Kryształowego Reliktu, o który rywalizował z Drizzt Do’Urdenem przed stu laty. Dlatego udał się na szczyt Kopca Kelvina, aby rozwiać swoje obawy. Chociaż dowiedział się, że Kryształowy Relikt nie jest źródłem ciemności, która rozprzestrzenia się na północy, jego ciemna natura jest odczuwalna w mroczny i tajemniczy sposób. Jarlaxle jeszcze tego nie wie, ale utrzymująca się moc Kryształowego Reliktu objawia się jako chardalyn, tajemnicza i potężna substancja, która dokładniej została opisana w przygodzie Icewind Dale: Rime of the Frostmaiden.

 

Powrót na Kopiec Kelvina

Drużyna dopiero co powróciła z Kopca Klevina po zakończeniu poprzedniego spotkania. W zależności od upływu czasu w Twojej kampanii, postacie mogą zdecydować się spędzić noc w lokalnym zajeździe (mały przybytek o nazwie Północna Latarnia) lub mogą chcieć powrócić do Bryn Shander, jeżeli jest jeszcze jasno.

Jeśli zdecydują się spędzić noc w zajeździe, ta scena rozegra się przy barze Północnej Latarni rankiem następnego dnia. Jeżeli natychmiast opuszczą miasto, ta scena zostanie rozegrana przy bramach Caer-Konig. Przeczytaj lub sparafrazuj następujący opis:

Grupa umięśnionych wojowników z Północy mówi przyciszonym głosem, słyszycie jak jeden z nich burczy: „Ten drow w śmiesznym kapeluszu… nie widziałeś, żeby coś wziął, prawda?”

Grupka ludzi z Północy dyskutuje o Jarlaxe Baenre, który przybył do Północnej Latarni w nocy i wyruszył na szczyt Kopca Kelvina następnego ranka.

Jeśli któraś z postaci chce podsłuchać ich rozmowy, musi pomyślnie wykonać test Zręczności (Skradanie) o ST 13 i test Mądrości (Percepcja) o ST 13. Postać, której nie powiedzie się test Zręczności (Skradanie), nadal może wykonać test Mądrości (Percepcja), jednak z utrudnieniem, ponieważ będzie musiała się nieco oddalić, aby móc podsłuchiwać nie wzbudzając podejrzeń. Postacie mogą również uzyskać te informacje rozmawiając bezpośrednio z mieszkańcami Północy odnosząc sukces w teście Charyzmy (Perswazja lub Zastraszanie) o ST 13.

Postacie, które podsłuchają rozmowę mieszkańców Północy, mogą uzyskać następujące informacje:

  • Drow z ostentacyjnie wyzywającym odzieniu, z opaską na oku i dużym kapeluszu z piórem spędził noc pijąc z ponurą miną przy szynku.
  • Opuścił to miejsce następnego ranka. Miejscowi widzieli do jak kierował się drogą prowadzącą na szczyt Kopca Kelvina.
  • Sądząc po jego stroju, wielu miejscowych uważa, że był to legendarny Jarlaxle Baenre.

Jeżeli postacie nie zechcą od razu podążyć za tym wątkiem fabularnym, nie martw się. Pozwól im zrealizować inną dostawę, o której mają pewną wiedzę – dla Vanifer na szczycie lodowca Reghedów. W międzyczasie wymyśl sposób na bardziej bezpośrednie poinformowanie drużyny o miejscu pobytu Jarlaxle’a. Możliwe, że Fel’rekt skontaktuje się z postaciami za pośrednictwem kamienia nadawania wiadomości (sending stone), który wręczył im w Luskan i wskaże, że dowiedział się, że Jarlaxle wyruszył z nieznanego powodu na szczyt Kopca Kelvina.


Ponowna wspinaczka na Kopiec Kelvina

Kopiec Kelvina jest skalisty i zdradliwy, ale ma zaledwie 1.000 stóp (ok. 300 m) wysokości licząc od podnóża do szczytu. Bardziej niż górę przypomina duże wzgórze. Ścieżka do szczytu jest niezwykle prosta, zwłaszcza w porównaniu z niebezpieczną tylną trasą, którą drużyna musiała pokonać, aby dostać się do sekretnej krypty w poprzednim spotkaniu. W drodze na szczyt nie ma żadnych trudnych spotkań eksploracyjnych.

Niemniej jeśli chcesz nadwątlić siły drużyny przed potyczką na szczycie Kopca Kelvina. Rozważ wykorzystanie tabeli niskopoziomowych spotkań arktycznych z podręcznika Xanathar’s Guide to Everything.

 

Spotkanie Jarlaxle'a Baenre

Drużyna wspina się na pokryte śniegiem zbocze Kopca Kelvina, podążając krętą ścieżką mającą 5 mil (ok. 8 km) długości, aby wdrapać się na szczyt o wysokości zaledwie 1.000 stóp (ok. 300 m). Kiedy postacie docierają na szczyt, napotkają Jarlaxle'a. Przeczytaj lub sparafrazuj następujący opis, aby rozpocząć scenę:

Widok ze szczyt góry jest niesamowity, na horyzoncie rozpościerają się pokryte śniegiem równiny Doliny Lodowego Wichru. W oddali lśni zorza polarna. Na szczycie Kopca Kelvina wiedziecie narysowany na śniegu okrąg, a po środku znajduje się sterta futer, która od czasu do czasu porusza się, aby narysować na śniegu jakiś symbol – prawdopodobnie pod nią znajduje się jakaś osoba.

Jeżeli postacie zbliżą się, ze stosu futer po środku kręgu, usłyszą surowy, ale śpiewny głos. Nie zatrzyjcie linii kręgu. Nie jestem magikiem, więc nie chcę, aby coś poszło nie tak. Milczy przez chwilę, a następnie pyta postacie, co u diaska tu robią – zwłaszcza jeżeli zapytają czy mają do czynienia z Jarlaxlem. Jeśli wyjaśnią, że są Luskańskimi Doręczycielami, wstanie i patrząc na nich pokaże, że faktycznie jest bogato ubranym mężczyzną drowem (noszącym na sobie kupę futer, aby się ogrzać).

Jarlaxle z ulgą przyjmuje wiadomość, że drużyna należy do Luskańskich Doręczycieli i chętnie przyjmuje kamień nadawania wiadomości (sending stone). Uważa, że to ujmujące, że Fel’rekt wysłał za nim Doręczycieli, gdy on zaszył się w Dolinie Lodowego Wichru i przyznaje, że postacie musiały być dość zdeterminowane, aby odszukać go na krańcu świata. Widać, że polubił postacie, więc wyjaśnia dlaczego pojawił się tu:

  • Jarlaxle przybył do tego miejsca, ponieważ jego zwiadowcy z Bregan D’aerthe poinformowali go o dziwnych magicznych zdarzeniach, które miały miejsce w Dolinie Lodowego Wichru. W swoim życiu miał okazję wielokrotnie ujrzeć na własne oczy złą magię, więc postanowił to sprawdzić, ponieważ jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo Luskanu.
  • Udał się na Kopiec Kelvina, ponieważ ostatnim razem wielkie zło, które rozlało się po Dolinie Lodowego Wichru miało związek z Crenshinibonem, niesławnym Kryształowym Reliktem, o który walczył z Drizztem Do’Urdenem wiele dekad temu.
  • Nie znalazł żadnego śladu mocy Kryształowego Reliktu na Kopcu Kelvina, ale widział dziwne zorze polarne sunące po niebie i zbliżający się mrok, który wyłaniał się z północy. W Caer-Dineval rozmawiał z wieszczem o imieniu Hethyl Arkorran i otrzymał magiczny glif, który miał mu pomóc ujrzeć wizję przyszłości, która ma nadejść. Wdrapał się na szczyt Kopca Kelvina, aby użyć owego glifu i chciałby, aby drużyna wraz z nim obejrzała wizję możliwej przyszłości Doliny Lodowego Wichru.


Spotkanie bojowe: Wizja Mroźnej Panny

To spotkanie jest odpowiednie dla postaci na 3. poziomie.

Jeżeli postacie nie będą zainteresowane propozycją Jarlaxle'a, drow grzecznie ukłoni się i płaci 20 sz za doręczenie mu przesyłki – z uwagi na jego premię +14 do testów Charyzmy (Oszustwo), prawdopodobnie nikt nie dostrzeże jego rozczarowania. Jednak jeśli drużyna skorzysta z jego oferty, zaprasza do kręgu, aby stanęli obok niego. Rysuje kilka ostatnich znaków glifu, po czym krąg spowija całun śniegu.

Całun śniegu przemienia się w szalejącą śnieżycę. Wszystko w promieniu 60 stóp (18 m; 12 pól) ma ograniczoną widoczność (lightly obscured), a poza tym zasięgiem wszystko staje się niewidoczne z uwagi na ścianę śniegu. Przeczytaj lub sparafrazuj następujący opis:

Śnieg kotłuje wokół Was, przesłaniając cały świat. Dziwna muzyka wypełnia powietrze. Te nawiedzone, odległe i nieziemskie dźwięki wydają się pochodzić z każdego miejsca wokół Was. Zaczynacie dostrzegać kształty formujące się podczas szalejącej śnieżycy. Płatki śniegu wydają się tworzyć zasłonę z geometrycznych diamentów, unoszących się, opadających się i wykrzywiających się jakby tańczyły wokół Was.

Nagle zasłona unosi się. Świat staje się spokojny, cichy, a zarazem... mroczny. Żadne ze słońc nie świeci na niebie, aby je rozświetlić, a śnieg u Waszych stóp już nie świeci. Po chwili tej klaustrofobicznej ciemności, na niebie pojawia się słaby błysk światła. Zorza polarna, wstęga tańczących kolorów, wyłania się z wiecznej nocy i wije się na niebie, aż dotyka Waszych stóp. Pewna postać schodzi z tej opalizującej drogi. Początkowo wydaje się być kobietą, ale gdy zbliża się do Was, jej sylwetka rośnie, staje się szersza, aż staje przed Wami jako ogromna śnieżna sowa z kręconymi baranimi rogami o zgarbionej, dwunożnej sylwetce.

Ta przerażająca zjawa ryczy na Was, a świat nagle pogrąża się w śnieżnej nawałnicy.

Była to wizja Mroźnej Panny, Auril – pomniejszego bóstwa i dzięki niej drużyna mogła zobaczyć cel, do którego dąży – pogrążenie świata w wiecznej nocy. Niemniej jej motywacja jest niejasna. Ten podobny do bestii awatar pojawił się w wizji, aby rozszarpać na strzępy umysły postaci. Wykorzystuje on zmodyfikowane statystyki sowoniedźwiedzia (owlbear, SW 3):

  • ma szybkość lotu wynoszącą 60 stóp (18 m; 12 pól), ale musi zakończyć swoją turę na ziemi lub spadnie,
  • jego ataki zadają psychiczne obrażenia zamiast standardowych.

W trakcie wizji awatar Auril nie może mówić, więc po prostu wyje i ryczy na drużynę. Statystyki Auril są dostępne w podręczniku Icewind Dale: Rime of the Frostmaiden.

Podczas tej potyczki Jarlaxle trzyma się z tyłu, aby sprawdzić poradzą sobie w walce postacie. Dlatego nie korzysta z wielokrotnego ataku i ukradkowego ataku, ani swoich Legendarnych Akcji – w swojej turze wykonuje tylko pojedynczy atak rapierem +3, z premią do ataku +14, zadając 1k8+9 obrażeń ciętych. Poza tym dobrze maskuje swoją pasywność w walce. Postać, która odniesie udany test Mądrości (Intuicja) o ST 24 może stwierdzić, że się nie daje z siebie wszystkiego. Jeśli postać słyszała o jego legendarnych zdolnościach szermierczych, może wykonać ten test z ułatwieniem.

 

Zakończenie

Gdy awatar Auril z wizji zostanie pokonany – zmienia się w bryłę lodu, która pęka i rozpada się na kawałeczki z przeraźliwym piskiem. Śnieżna kurtyna opada i wszyscy ponownie znajdują się na szczycie Kopca Kelvina. Jarlaxle, jeżeli jeszcze tego nie zrobił, płaci drużynie 20 sz za dostarczenie kamienia nadawania wiadomości (sending stone). Przeczytaj lub sparafrazuj następujący opis:

Jarlaxle wybucha gorzkim śmiechem. "Niesamowite! Pogrążenie świata w wiecznej ciemności, co nie? Jakież to banalne. Moi przyjaciele, widziałem już w swoim życiu wiele dziwnych rzeczy na całym świecie, ale to jakoś wcale mnie nie rusza".

Drow odwraca się w teatralnej pozie, po czym mocno otula się ciepłymi futrami. Milczy chwilę, i odwracając się przez ramię mówi: "Ale jeśli się mylę, a wy nadal będziecie w pobliżu, gdyby coś poszło źle... podzielę się z Wami wszystkim, czego się dowiedziałem."

Jarlaxle żegna drużynę i kontynuuje swoją podróż przez Dolinę Lodowego Wichru. Podejrzewa, że w grę wchodzi boskie zło i wizja, którą ujrzał przeraża go bardziej niż się tego spodziewał. Podczas wędrówki utrzymuje bliski kontakt z Fel’rektem i Bregan D’aerthe wypatrując na horyzoncie niebezpieczeństw, które pojawią się w przygodzie Icewind Dale: Rime of the Frostmaiden. Jeżeli planujesz rozegrać tę kampanię, możesz wykorzystać Jarlaxle'a Baenre lub innych członków Bregan D’aerthe jako sprzymierzeńców i informatorów, na których postacie będą mogły polegać w trackie przemierzania Dziesięciu Miast i Doliny Lodowego Wichru.

Oryginalny tekst (ang.)


piątek, 20 listopada 2020

Zakuta pała – gnomia zguba

Potężny magiczny młot bojowy, który może zwrócić się przeciwko swemu właścicielowi.

Gnom Tosiek od dzieciństwa marzył o tym, aby podobnie jak starszy syn ciotecznego młodszego brata matki, zostać elitarnym krasnoludzkim obrońcą. Jednak problemem było to, że delikatnie mówiąc, nie miał ku temu zbytnich predyspozycji. Co prawda część braków nadrabiał ogromnym zapałem, ale w ten sposób nie da się zastąpić fizycznej krzepy. Dlatego Tosiek wpadł na pomysł, że stworzy magiczny oręż, który pozwoli mu, na przekór wszystkiemu i wszystkim, siać postrach i spustoszenie na polu bitwy. Długie i kosztowne prace wymagające sporej kreatywności zaowocowały powstaniem magicznego młota bojowego, który ułatwiał roztrzaskiwanie czerepów wrogów. Jednak jego mankamentem było to, że czasami, gdy cios wymierzony owym młotem został sparowany, broń zwracała się przeciwko osobie, która ją dzierżyła. Mimo tej niedogodności Tosiek zdołał spełnić swoje marzenie: został honorowym kransoludzkim obrońcą, na znak uznania jego zasług w heroicznej w kampanii przeciw górskim orkom. Niemniej nie brakowało takich, którzy podśmiewali się z tego, że często zdarzało się mu samemu zdzielić się w łepetynę własną bronią. Niestety, wszystko co dobre lubi się szybko kończyć. Tosiek dokonał żywota podczas samobójczej szarży na żelaznego golema. Wymierzony przez niego cios trafił i powalił konstrukt, po czym młot odbił się od jego pancerza i śmiertelnie trafił go głowę.


Zakuta pała – gnomia zguba

(bardzo rzadki)

Biegłość: Broń żołnierska (młot bojowy)

Obrażenia: 1k8+1 (obuchowe)

Właściwości: Półtoraręczny/Versatile (1k10+1)

Magiczne:

Umagicznienie +1.Broń zapewnia premię +1 do testów ataku i obrażeń.

Miażdżący krytyk. W przypadku trafienia krytycznego rzut na obrażenia zadane bronią wykonuje się nie dwukrotnie (2k8+1 lub 2k10+1), lecz czterokrotnie (4k8+1 lub 4k10+1).

Zgubny krytyk. Trafienie krytyczne z wykorzystaniem tej broni następuje przy naturalnej 19 i 20 na kości (jednak 19 na kości nie oznacza automatycznego trafienia przeciwnika). Niemniej jeżeli podczas testu ataku na kości wypadnie naturalna 1 lub 2, broń zada obrażenia osobie, która ją dzierży (jeżeli naturalna 2 na kości wystarczy do trafienia przeciwnika, wówczas obrażenia zostaną zadane zarówno osobie, która trzyma broń, jak i przeciwnikowi).

piątek, 13 listopada 2020

Lewak Corwyna

(rzadki; wymaga zestrojenia)


Oto srebrny lewak należący do Corwyna, ekscentrycznego zaklinacza głoszącego ideę wolnej magii, dostępnej dla wszystkich zainteresowanych (w imię maksymy Volenti non fit iniuria) i będącego jednocześnie zwolennikiem konserwatywnych tradycji i wartości. Podczas zażartych dysput toczonych w magicznych kolegiach nieraz odpierał nim "argumenty" oponentów, gdy dochodziło do rękoczynów, a także wyprowadzał za jego pomocą cięte riposty. Niestety z czasem Corwyn, przeświadczony o swej nieomylności, zaczął tracić kontakt z rzeczywistością, ignorować merytoryczne argumenty dyskutantów i coraz częściej zdarzało się mu sprowadzać intelektualne debaty do karczemnych awantur. Ale w końcu trafiła kosa na kamień. Podczas jednej z ostrych wymian zdań pewna urażona wojownicza krasnoludzka bardka wbiła mu raz na zawsze do głowy (dwuręcznym młotem), że posiadana przez nią broda nie czyni z niej (babo)chłopa.

 

Biegłość: broń żołnierska (rapier)

Obrażenia: 1k4 (cięte)

Właściwości: finezyjny (finnese), lekki (light)

Specjalne:

Parowanie. Jeżeli przeciwnik trafi atakiem wręcz istotę dzierżącą Lewak Corwyna, może ona w ramach reakcji doliczyć premię +3 KP, aby sparować cios i uniknąć trafienia. Gracz decyduje o wykorzystaniu tej właściwości specjalnej broni, gdy zna wynik testu ataku przeciwnika.

Cięta riposta. Jeżeli przeciwnik nie trafi istoty dzierżącej Lewak Corwyna, może ona w ramach reakcji wyprowadzić z ułatwieniem atak wręcz.

Klątwa zawziętości. Postać zestrojona z Lewakiem Corwyna ma utrudnienie w testach Charyzmy (Perswazja) oraz rzutach obronnych na Charyzmę. Aby pozbyć się zgubnego wpływu Lewaka Corwyna konieczne jest poddanie się zaklęciu Zdjęcie klątwy (Remove Curse).

 ***

Jeżeli Lewak Corwyna przypadł Wam do gustu, zerknijcie również na pomysł na niemagiczny lewak.